De bank

In de woonkamer staat een bank.

Ook van IKEA? Bijna. Een oude leren. Donkergroen. Met de sporen van alle jaren er al in.

Op de bank ligt een systeem.

Geen dure. Karton. Gevouwen in puntjes. Uittrekbaar. Zodat er geen hond op kan als we er niet zijn. Een slim plan. En het werkt nog ook.

Maar soms mag het even.

Dan schuiven we het opzij. En dan komt hij. Gaat liggen. Zucht een keer diep. Poot over de rand.

Niet omdat hij ongehoorzaam is.

Maar omdat het even mag.

Boven hem hangt een schilderij. Geen dure. Geruild voor een website. Gemaakt door Fransje. Haar man Jan reed ooit rond in een oude auto voor een ander project. Nu hangt zijn vrouw boven de bank.

Links een kussen. Rechts een kussen.

En in het midden alles wat we proberen te regelen.

We bouwen kasten om te bewaren.
We hangen borden om het mooi te maken.
We vouwen karton om het huis ook te laten werken als we er niet zijn.

’s Avonds, als het schilderij donker wordt en de bank alleen nog maar een bank is, ligt hij er vaak nog steeds.

Omdat het vanavond even mocht.

Misschien bewaren we daarom niet alleen schilderijen, banken en foto’s.

Misschien bewaren we vooral dit soort avonden.

Misschien is thuis wel de plek waar niemand zich nog hoeft af te vragen of hij ergens mag liggen.