Deel IV · Stilstand en beweging
De kanteling
Er zijn momenten waarop het leven niet langzaam verandert, maar ongemerkt een andere richting op gaat.
15 november 2018 begon als een gewone dag.
Ik bracht Vera naar de Starclass-training in de Elfstedenhal in Leeuwarden. Daarna trok ik mijn hardloopschoenen aan voor een rondje.
Tijdens het lopen gebeurde er iets vreemds.
Toen ik terugkwam bij de Elfstedenhal zag ik sterretjes.
Ik weet nog dat ik dacht:
Huh?
Verder eigenlijk niets.
Ik liep de laatste meters gewoon naar de auto, pakte een bidon water en liep de hal binnen om Vera op te halen.
Er was geen paniek.
Geen besef dat er iets ernstigs aan de hand was.
Thuis voelde ik me niet lekker. Na het eten ging ik naar bed. Ik dacht dat ik misschien griep kreeg; ik had koorts.
Later kwam Cynthia ook naar boven.
Zij vertrouwde het niet.
Toen ik uit bed wilde stappen om naar het toilet te gaan, gebeurde het.
Ik kon niet meer staan.
Mijn linkerlichaam werkte niet meer.
Cynthia aarzelde geen seconde en belde 112.
Vanaf dat moment ging alles razendsnel.
Eerst naar het ziekenhuis in Heerenveen voor trombolyse.
Daarna met spoed naar het UMCG in Groningen voor een trombectomie.
Van die rit weet ik nog één beeld.
Het was mistig.
Het blauwe licht van de ambulance kaatste alle kanten op. Tegen de mist, langs de ramen, over de weg. Alsof de hele wereld blauw knipperde, maar nergens scherp werd.
Daarna houdt mijn herinnering aan die avond op.
En begint een herinnering die ik nooit meer ben kwijtgeraakt.
Tijdens de operatie kwam ik in een volledig witte ruimte.
Geen ziekenhuis.
Geen geluid.
Geen pijn.
Alleen wit.
In de verte zag ik iemand aankomen.
Het was heit.
Hij keek mij aan.
“Wat doe jij hier?”
“Geen idee,” antwoordde ik.
“Maar wat doet Heit hier?”
Hij keek mij aan zoals alleen een vader dat kan.
Toen zei hij:
Ik hoor hier. Maar jij niet. Jij bent nog niet klaar. Je moet terug.
Het volgende wat ik mij herinner, is dat ik wakker werd.
Ik wist niet waar ik was.
Ik wist niet wat er gebeurd was.
Ik wist alleen dat er iets heel ernstigs aan de hand was.
Mijn lichaam werkte niet meer zoals ik gewend was.
En nog voordat iemand mij uitlegde wat er was gebeurd, nam ik een besluit.
Ik weet niet wat er aan de hand is, maar ik ga er alles aan doen om beter te worden.