De volgende bladzijde

Als kind kon ik verdwijnen in een boek.

Niet een beetje lezen, maar verdwijnen. Zo diep dat de wereld om mij heen ophield te bestaan. Mijn slechthorendheid hielp daarbij. Waar anderen werden afgeleid door geluiden, zat ik volledig in het verhaal.

Later ontdekte ik dat het leven iets gemeen heeft met een boek. Je kunt niet naar bladzijde 247 springen om te kijken of het goed komt. Je kunt niet alvast het laatste hoofdstuk lezen om jezelf gerust te stellen.

De enige manier om erachter te komen, is door verder te lezen.

De mooiste dingen in mijn leven heb ik zelden zien aankomen. Fotografie niet. Een marathon niet. De mensen die ik ontmoette niet. Zelfs de gesprekken over productieplanning, dashboards en processen had ik vroeger niet kunnen voorspellen.

Ze stonden gewoon op een volgende bladzijde.

Misschien is dat wel wat vertrouwen is.