Pake fan de pony’s

Op de eerste foto ben ik een jaar of twee of drie.

Ik zit op een zwart-witte pony in een weiland bij Eestrum. Korte broek, keurige sokken en schoenen die waarschijnlijk nergens voor bedoeld waren, behalve om netjes op de foto te staan.

Naast mij staat heit.

In pak.

Hij houdt de pony vast bij het hoofdstel. Rustig, met één hand. Niet alsof er ieder moment iets mis kan gaan, maar precies stevig genoeg om mij het gevoel te geven dat er niets mis kón gaan.

Van het moment zelf weet ik niets meer.

De foto weet het nog wel.

Veel later werd er opnieuw een foto gemaakt.

Nu in Drogeham.

Heit is ouder geworden. Het pak heeft plaatsgemaakt voor een korte broek en een licht poloshirt. Op zijn arm zit Jurre. Naast hem zit Vera op een kleine pony, haar handen rustig op de manen.

Opnieuw staat heit ernaast.

Alleen heet hij inmiddels pake.

Het zijn twee verschillende foto’s, gemaakt op verschillende plaatsen en met vele jaren ertussen. Toch vertellen ze hetzelfde verhaal.

Een klein kind op een pony.

Een vertrouwde hand dichtbij.

En een man die ervoor zorgt dat het avontuur veilig genoeg voelt om ervan te kunnen genieten.

Eerst deed hij dat voor mij.

Later voor mijn kinderen.

De geschiedenis herhaalt zich niet precies. Ze schuift één generatie op.

Misschien is dat wat liefde binnen een familie doet. Ze maakt niet altijd grote gebaren. Ze kondigt zichzelf niet aan. Soms staat ze gewoon naast een pony. De ene keer in een pak in Eestrum, de andere keer in een korte broek onder de blauwe lucht van Drogeham.

Altijd dichtbij.

Altijd oplettend.

Vasthouden zonder iemand klein te houden.

Beschermen zonder het avontuur weg te nemen.

Op de eerste foto vertrouw ik erop dat heit de pony vasthoudt.

Op de tweede vertrouwen mijn kinderen op dezelfde man.

Ik weet niet of hij zelf ooit heeft beseft dat die twee foto’s samen één verhaal zouden vormen. Waarschijnlijk niet. Hij stond daar niet om een levensles uit te beelden. Hij hield gewoon de pony vast en droeg zijn kleinzoon op zijn arm.

Zoals heit dat deed.

Zoals pake dat deed.

Gewoon omdat wij daar waren.

En wanneer ik de twee foto’s nu naast elkaar bekijk, zie ik pas wat er werkelijk werd doorgegeven.

Niet alleen een liefde voor pony’s.

Maar het vertrouwen dat iemand naast je blijft staan totdat jij zelf verder kunt.

Pake fan de pony’s.

Eerst voor mij.

Later voor hen.