Het rariteitenkabinet

In de hoek van de kamer staat nog een kast.

Ook van IKEA. Een donkergrijze Fabrikör met glazen deurtjes. Zo eentje die je in duizenden huizen tegenkomt.

Er staan geen boeken in.

Bovenin liggen stenen. Schelpen. Een stukje kant. Een verweerd stuk hout dat iemand ooit opraapte omdat het precies goed in de hand lag.

In het midden staat een rood blikje. Dicht. Er staan twee mokken naast. Eentje met ‘Vriendin’. En een kaartje.

Lieve Cynthia,
Sometimes life is difficult, but it is also very beautiful.

Onderin zit een aapje met een gebroken hartje onder een stolp. Een bordje waar drie kinderen op dansen. Er staat Schimmertje onder. En een hondje dat altijd waakt.

Kinderen vinden deze kast altijd fascinerend. Ze gaan er met hun neus bijna tegen het glas staan. Wat is dit? Waar komt dat vandaan?

Wij bewaren niet wat duur is.
Wij bewaren wat iets betekent.

’s Avonds, als het licht uit is en alleen de kleine lampjes in de kast nog branden, lijkt het net een klein museum.

Achter elk laatje woont een herinnering.

En misschien is dat wel de reden dat we hem bewaren.

Niet omdat het bijzonder is.

Maar omdat het herinnert dat het meest bijzondere zich meestal afspeelt in de gewoonste huizen.