It begûn op freed.

Net mei bloed. Net mei skreauwen. Net mei in tsjustere gestalte oan de ein fan de gong.

Mei in kies.

4-6. Rjochterûnderkaak.

Hy hie dêr nei alle gedachten al tsientallen jierren wenne sûnder problemen. In keurige efterbuorman dy't nea klage en gewoan syn part die yn it fynmeitsjen fan jirpels, steak en alles wat it libben fierder de mûle yn skode.

Oant freed.

Earst wie der pine.

Net fuort ûndraachlik. Mear in meidieling.

Ik bin der noch.

Arie negearre him.

Dat wie in flater.

Djip ûnder 4-6 hie him wat sammele. In ûntstekking hie it gebiet om de woartels ynnommen en begûn stadich de druk op te fieren.

En 4-6 hie gjin twa woartels.

Ek gjin trije.

Hy hie der fjouwer.

Fjouwer poaten dêr't it meunster him mei yn de rjochterûnderkaak ferankere hie.

Op sneon wie it boadskip net mear subtyl.

De pine luts troch kaak en holle. Sliepen waard ûnderhanneljen. Iten waard in technyske operaasje. De needtoskedokter makke in foto.

In flink gat oant de woartelsplitsing. Untstekking om de woartels.

It oardiel wie simpel.

“Dy moat derút.”

Prima.

Doch mar.

Mar nee.

Fjouwer woartels. Untstekking. Gjin putsje foar hjir.

Kaaksjirurch.

Allinnich wie it wykein.

En 4-6 koe de iepeningstiden.

Wat folge wie in farmakologysk skaakspul. Ibuprofen 600. Parasetamol. Amoksisilline. Klok sjen. Rekkenje. Wachtsje oant eat begûn te wurkjen en alwer fiele wannear't it ophold.

Der waard sels praat oer wietoalje.

Net om it libben geselliger te meitsjen.

Om it überhaupt gesellich te hâlden.

De nacht duorre lang.

Snein besleat 4-6 dat er noch net genôch omtinken krigen hie.

De pine naam ta. De needtoskedokter waard wer belle. Der waard hast net mear kôge. Smoothie, sûpe en pindakaas holden de pasjint oerein.

Gedachten oer in toutsje en in doar kamen foarby.

Gelokkich bleaunen it gedachten.

Uteinlik waard it de Spoedeaskjende Help.

Dêr kaam de kaaksjirurch te sjen.

Hy seach de ûntstekking en wie lilk dat de needtoskedokter dêr net sels it mes yn set hie om de druk fuort te nimmen.

Dat wie in bysûnder gerêststellende meidieling.

Do wolst nea dat in kaaksjirurch mei in gesicht yn dyn mûle sjocht dat seit:

Wa hat dit yn 'e goedichheid sa lizze litten?

Mar it meunster bleau sitten.

Noch ien nacht.

Moandei, 11.40 oere.

Nei trije dagen pine, antibiotika, ibuprofen, parasetamol, needtoskedokters, Spoedeaskjende Help en kaaksjirurgen wie it momint der einlings.

4-6 soe stjerre.

En doe kaam de ûnferwachte plotwending.

De útfierder fan it fonnis wie…

in stazjêre.

Stephen King hie it net doard te skriuwen.

It meunster wie net fan doel om weardich hinne te gean. Gjin ienfâldige ruk. Gjin befrijende plop wêrnei't immen triomfantlik in folsleine kies omheech hold.

Nee.

4-6 moast útinoar helle wurde.

Yn parten.

Stik foar stik waard de festing ôfbrutsen. Wat jierrenlang ien ûnferweechlik bouwurk west hie, ferdwûn stikje foar stikje út de rjochterûnderkaak.

Oant der neat mear wie om him oan fêst te hâlden.

En doe barde wat trije dagen ûnmooglik like hie.

4-6 wie net mear.

Der bleau in krater efter.

En in heal ferdôve mûle.

Mar ek stilte.

Hearlike stilte.

Sa einige it wykein fan it fjouwerpoatige meunster. Net mei in heldhaftige kaaksjirurch dy't nei tolve jier stúdzje syn dreechste operaasje die.

Mar mei in stazjêre dy't blykber tocht:

Och. Fjouwer woartels. Ek mar gewoan fjouwer woartels.

En miskien siet dêr krekt noch in lytse les yn.

Wy hawwe inoar nedich.

De toskedokter dy't de foto makket. De ferpleechkundige op de Spoedeaskjende Help. De kaaksjirurch dy't sjocht wat der echt spilet. Dejinge dy't de medisinen jout. En úteinlik sels immen dy't it fak noch leare moat, mar op krekt it goede momint docht wat nedich is.

De haadpersoan rûn nei bûten mei ien kies minder en in mûle dy't foarearst mar foar in part nei him harke.

Mar hy rûn.

En earne, djip ûnder Fryslân, klonk noch ien lêste stim:

Ik bin der noch.

Nee.

Net mear.

4-6 is net mear.