Op myn earste wurkdei yn ’e himel die al gau bliken dat der op logistyk mêd it nedige efterstallige ûnderhâld wie.
Ik melde my om acht oere by de Gouden Poarte. Petrus siet efter in houten taffeltsje mei in ûnbidich boek foar him. Njonken him stie in guozzefear yn in potsje.
“Goeiemoarn,” sei ik.
“Namme?”
“Arie.”
Hy blêde.
“Do stiest der net yn.”
“Dat kloppet. Ik kom hjir te wurkjen.”
Hy seach op.
“Wurkje?”
“Logistyk.”
Hy seach efter him nei in rige dy’t earne efter in wolk ferdwûn.
“Dan komst as roppen.”
Dat fûn ik sels ek.
It probleem wie eins frij ienfâldich. Elkenien dy’t ferstoar, kaam by deselde poarte telâne. Sûnder ôfspraak, sûnder tiidslot en, foar safier’t ik fêststelle koe, sûnder hokker foarm fan kapasiteitsplanning dan ek.
“Hoefolle komme der gemiddeld deis?” frege ik.
Petrus helle de skouders op.
“Ferskilt.”
“Hawwe wy histoaryske data?”
Hy wiisde nei it boek.
Ik seach nei it boek.
“Excel?”
“Nee.”
“Atlas?”
“Nee.”
“In dashboard?”
Hy seach my oan as wie ík krekt ferstoarn.
Om kertier oer achten hie ik genôch sjoen.
“Dit moat oars.”
Om njoggen oere stiene der seis buorden.
RIGE 1 — SÛNDERS
RIGE 2 — FERSTOARN FANWEGEN ÂLDERDOM
RIGE 3 — NET OPLET BY IT AUTORIDEN
RIGE 4 — ÛNKUNDIGE DOKTERS
RIGE 5 — TE JONG FERSTOARN
RIGE 6 — DE REST
It wurke daliks.
Oant in man fan 96 him by rige 2 melde.
“Hawwe jo sûndige?” frege ik.
Hy seach nei syn skuon.
“Wat bedoele jo mei ‘sûndige’?”
“Rige 1.”
“Mar ik bin 96!”
“Dat kin wol wêze, mar sûnde giet foar leeftyd.”
Dêrmei hiene wy daliks ús earste bedriuwsregel.
Ik skreau him op in stik karton:
BY MEARDERE KATEGORYEN HAT SÛNDE PRIORITEIT.
God kaam efkes te sjen.
“Moai,” sei Hy.
“Tankewol.”
“Is dat net wat strang?”
“Jo hawwe my oannommen foar de logistyk.”
“Dat is ek wer wier.”
It folgjende probleem wie de talitting.
Oant doe ta rûn immen nei Petrus, Petrus socht de namme op, stelde wat fragen, seach betinklik omheech en naam dêrnei in beslút.
Gemiddelde ferwurkingstiid: sân minuten.
Folslein ûnakseptabel.
Ik liet foar de poarte in stip op ’e grûn skilderje.
Dêrboppe kaam in boerd.
TALITTINGSPROSEDUERE
Gean op ’e stip stean. Jo wurde woegen.
🟢 GRIEN — Trochrinne nei de Gouden Poarte.
🔴 READ — Efteroan oanslute.
🟠 ORANJE — Wachtsje oant it ljocht útgien is. Der kin noch in trein komme.
Petrus lies it boerd twa kear.
“Hokker trein?”
“Ik haw gjin idee.”
“Rydt hjir in trein?”
“Net dat ik wit.”
“Wêrom stiet it der dan?”
“Om’t minsken by oranje oars trochrinne.”
Hy knikte stadich.
“Do hast dit faker dien.”
“Logistyk is oeral itselde, Petrus.”
Om alve oere ûntstie de earste opstopping.
In echtpear wie tegearre op ’e stip stapt.
It systeem joech tagelyk read, grien en oranje oan en begûn dêrnei te piipjen.
Ik luts de stekker derút.
Tsien minuten letter hong der in ekstra A4’ke:
MAKSIMAAL IEN FERSTOARNE TAGELYK OP ’E STIP.
“Dat stie der net,” sei de man.
“Dêrom hinget it der no.”
Om it middeisskoft hinne begûn it aardich te rinnen. Rige 3 bliek ferrassend drok. Rige 4 wie lytser, mar dêr waard gâns mear diskusjearre.
“Ik wie sjirurch,” sei immen ferûntweardige.
“Dat sjoch ik.”
“Ik haw tûzenen minsken holpen.”
“Dat sil wol.”
“Wêrom stean ik hjir dan?”
Ik seach op myn list.
“Ferkearde knibbel.”
Hy swijde.
“Rige 4.”
By rige 5 diene wy it oars.
Gjin formulieren. Gjin stip. Gjin wachtrige.
Dêr rûn Petrus sels hinne.
Oer rige alve wie al earder wat oars ôfpraat. Mar dat is in oar ferhaal.
Guon prosessen moat men net optimalisearje.
Om trije oere kaam God opnij lâns.
Hy beseach de seis rigen, de stip, it stopljocht en Petrus, dy’t ûnderwilens mei in scanner omrûn.
“En?”
“Trochrintiid mei 63 prosint fermindere.”
“Moai.”
“Flatermarzje hast nul.”
“Prachtich.”
“Allinnich rige 1 rint op.”
God seach nei de ûnbidige rige.
“Kinne wy dêr in twadde poarte iepenje?”
Ik seach Him oan.
“Dat hiene Jo earder sizze moatten.”
De oare moarns stie der njonken de Gouden Poarte in twadde trochgong.
GOUDEN POARTE 2 — ALLINNICH SÛNDERS MEI MAKSIMAAL TRIJE LICHTE OERTREDINGS
BEGEARTE TELT MEI.
Petrus fûn it prachtich.
Sels it grutte boek wie ferdwûn. Wy hiene ûnderwilens in ienfâldich systeem boud: HeitOS Celestial. Gjin yngewikkeld gedoch. Namme deryn, kategory derby, stip, ljocht, poarte.
God woe der earst keunstmjittige yntelliginsje oan taheakje.
“Net nedich,” sei ik.
“Wêrom net?”
“As immen 96 is, trije kear troud west hat, de belestingplicht ûntdûkt hat en mei 140 kilometer yn ’e oere tsjin in beam riden is, wit ik sûnder AI ek wol wêr’t er stean moat.”
“Rige 1?”
“Krekt.”
Oan ’e ein fan ’e wike rûn de himelpoarte as it spoar.
Gjin opstoppings mear. Gjin weirekke ferstoarnen. Petrus hie tiid foar kofje en God krige alle moarnen automatysk in rapportaazje.
Juster ûntfongen: 164.382
Grien: 91.204
Oranje: 48.117
Read: 25.061
Gemiddelde trochrintiid: 2 min. 14 sek.
Treinen waarnommen: 0
Oer dat lêste stelde nimmen fragen.
Dat like my ferstannich.
Guon prosedueres besteane nammentlik net om’t se logysk binne.
Se besteane om’t der ea ien by oranje gewoan trochrûn is.
En sels yn ’e himel wit men ûnderwilens:
dêr begjint alle ellinde mei.