Der wie in tiid dat kofje it antwurd wie op alles. Tsjintwurdich liket it wol oft de helte fan de wrâld mei in felgriene beker omrint. Matcha. Net samar tee, mar fynmealne griene teeblêden dy’tst hielendal opdrinkst ynstee fan allinnich in treksel.
It begjint ûnskuldich.
“Wolst kofje?”
“Nee hear, ik doch tsjintwurdich oan matcha.”
In wike letter stiet der in bamboeklopperke yn de keuken. Dêrnei in spesjale kom. Dan docht bliken dat it wetter presys 80 graden wêze moat, want by 81 graden sjocht immen dy begrutsjend oan, as hiest krekt ketchup oer sushi jitten.
Foar’tst it witst hearst sinnen as:
“Dizze hat toanen fan gers, spinaazje en ynderlike rêst.”
Underwilens tinkt de buorman:
“Neffens my drinkst gewoan in floeiber gersfjild.”
Dochs sit der wat moais yn dy matchamanije. Efkes stilstean. Rêstich klopje. Net gau in beker kofje efteroer slaan, mar in pear minuten oandacht jaan oan ien kopke. Miskien is dat wol it echte geheim. Net de griene kleur, mar it griene ljocht datst dysels efkes joust.
En oer in pear jier?
Dan rinne wy nei alle gedachten allegear wer mei wat pears om.
Want hypes komme en geane.
Mar in goed kopke tee bliuwt gewoan in goed kopke tee.