De dokter seach earnstich.
Dat dogge dokters faker. It heart by it fak. In bakker sjocht ek net besoarge nei in krintebolle, mar fan in dokter ferwachtest dochs in beskate earnst sa gau’t dyn broek om ’e ankels hinget.
“Hmm,” sei er.
Dat wie gjin goed teken.
Ik lei op ’e side mei de knibbels earne op kinhoogte en besocht weardichheid út te strieljen. Dat slagge net alhiel.
“Docht it sear?”
“Net echt. It seurt. En ik haw hieltyd it gefoel dat ik moat.”
“Hmm.”
Wer dy hmm.
Hy draaide him om en iepene in kast.
“Ik pak foar alle wissichheid de proktowetter der efkes by.”
Ik seach op.
“De wat?”
“Proktowetter.”
Hy sei it op ’e toan dêr’t in fytsmakker bânenspanningsmeter op seit. As hie elkenien thús ien yn ’e keukenla lizzen.
Ut ’e kast kaam in griis apparaat. It like op in krusing tusken in bloeddrukmeter, in âlderwetske multimeter en eat dêr’t de Nederlânske Voedsel- en Warenautoriteit de temperatuer fan gehaktballen mei kontrolearret.
Der siet in wizerplaat op.
Fan nul oant alve.
Under de seis stie NORMAAL.
By acht begûn in oranje flak.
Fan tsien ôf wie it read.
Hielendal rjochts stie:
NET SKRIKKE
“Wêrom giet er oant alve?” frege ik.
De dokter seach nei it apparaat.
“Dat wit eins gjinien.”
Hy sette it op ’e tafel en drukte op in knop. Der klonk in piip.
Dêrnei noch ien.
Doe trije koarte piipkes.
“Hy moat efkes kalibrearje.”
“Fansels.”
“De referinsjewearde komt út Utert.”
Ik besleat net te freegjen wat se dêr krekt as referinsje brûkten. Guon kennis makket in minske net riker.
De dokter seach nei it skerm.
“Moai. Hy stiet goed.”
“En wat sille jo dermei dwaan?”
“Mjitte.”
Dat antwurd hie ik ferwachtsje kinnen.
Hy loek wanten oan.
Ik seach nei de proktowetter.
De proktowetter seach, foarsafier’t in proktowetter dat kin, werom.
“Untspanne jo mar.”
Dat is nei alle gedachten de meast sinleaze opdracht yn de Nederlânske sûnenssoarch. Nimmen ûntspant him as immen mei rubberen wanten efter him stiet en der njonken de behanneltafel in apparaat stiet dêr’t NET SKRIKKE op stiet.
Der barde wat.
Ik besleat net te freegjen wat.
De wizer beweegde.
Fjouwer.
Fiif.
Seis.
De dokter fronste.
Sân.
It oranje gebiet kaam tichterby.
“Hmm.”
“Is sân slim?”
“Sân is sân.”
Dêr koe ik net folle tsjinyn bringe.
De wizer tikke de acht oan.
Der gie in lampke oan.
“Ah,” sei de dokter.
Ik fûn ah noch slimmer as hmm.
“Wat betsjut dat?”
“Efkes sjen.”
Hy pakte de hantlieding.
Dat stelde my net gerêst.
Hy bleddere.
“Hjir. Acht komma twa oant acht komma sân: ferhege oandrang mei lichte atmosfearyske ynstabiliteit.”
“Atmosfearyske?”
“Sa stiet it der.”
De proktowetter piipte opnij.
Op it skerm ferskynde:
MATICH BEWOLKE
Dêrûnder:
KÂNS OP OANDRANG: 70%
Ik seach oer myn skouder.
“Is dit in medysk apparaat of in waarstasjon?”
“Medysk.”
“Wis?”
Hy draaide it apparaat om en seach op ’e efterkant.
“ProctoMed Instruments, Nieuwegein.”
“Dan sil it wol.”
De wizer sakke stadichoan werom nei seis.
De dokter loek syn wanten út.
“Neat ferûntrêstigjends.”
“Moai.”
“Nei alle gedachten noch wat yrritaasje fan de elastykjes.”
“Dat tocht ik sels ek.”
Hy knikte.
“De proktowetter befêstiget dat.”
Ik loek myn broek wer omheech. Myn weardichheid kaam stadichoan werom, al soe dy nei alle gedachten noch wol in skoft poliklinysk behannele wurde moatte.
By de doar seach ik noch ien kear nei it apparaat.
“Dokter?”
“Ja?”
“Wat mjit dat ding eins krekt?”
Hy swijde efkes.
Doe seach er nei de proktowetter.
“Dêr rinne de mieningen oer útinoar.”
“Mar jo brûke him wol?”
“Fansels.”
“Wêrom?”
Hy glimke.
“Om’t pasjinten oanmerklik minder fragen stelle sa gau’t der in apparaat brûkt wurdt.”
Ik knikte.
Dêr siet wat yn.
“En dat reade gebiet? Fan tsien ôf?”
“Gjin idee.”
“Is dat ea bard?”
“Ien kear.”
“En?”
De dokter seach earnstich.
“Ljouwert, 2019.”
Mear sei er net.
Ik die de doar iepen.
Efter my klonk opnij in piip.
Doe in meganyske stim:
MJITTING FOLTÔGE.
Efkes stilte.
PASJINT: LICHT WANtrouwich.
Ik draaide my om.
De dokter seach nei it apparaat.
Doe nei my.
“Hmm,” sei er.
“Neat oan ’e hân, fokter.”
En ik gie nei hûs.