Op in tankstasjon siet in spin.
Net sa’n lyts eksimplaar dat him beskieden yn in hoekje weromlûkt. Dizze hie poaten. In protte poat, eins. Mei alles derby kaam er maklik op in spanwiidte fan sân oant tsien sintimeter.
Krekt it formaat wêrby’t in folwoeksene ynienen ûntdekt dat er ek achterút rinne kin.
Ik die wat oars.
Ik pakte myn telefoan.
Net omdat ik bysûnder dapper bin. Ek ik soe wierskynlik even slokke as sa’n spin ynienen beslút dat myn skoech de koartste wei nei feiligens is.
Mar salang’t er sitten bleau, woe ik earst sjen.
In grutte hûsspin sjocht der yndrukwekkend út. Fluch ek. Sadree’t er begjint te rinnen, liket it oft er in ôfspraak hat wêr’t er no al te let foar is.
Dochs is er foaral skruten.
As er rjocht op dy ôf liket te kommen, hat er meastal gjin belangstelling foar dy. Hy kiest gewoan de koartste wei nei in tsjuster plak. Datsto tafallich midden op dy rûte stiest, is bestjoerlike pech.
Eins is it in reus mei plankekoarts.
Grut genôch om in romte stil te krijen, mar it leafst fuort achter it dekôr ferdwûn.
Miskien fûn ik him dêrom nijsgjirrich.
Wy binne wend om fluch te bepalen wat eat is.
Moai.
Lilk.
Leaf.
Gefaarlik.
Eng.
By in spin komt dat oardiel faak noch foardat wy echt sjoen hawwe. Acht poaten binne blykber genôch om it hiele ûndersyk oer te slaan.
Mar troch in kamera sjochst oars.
Do bliuwst krekt wat langer stean. Do sjochst de lytse hierkes op de poaten. De hâlding. It skaad. Miskien sels wat dat op foarsichtigens liket.
De spin feroaret dêr net fan.
Do wol.
Wêr’t in oar in reden sjocht om ôfstân te nimmen, sjoch ik faak earst in ûnferwachte moeting. Net omdat alles moai wêze moat, mar omdat hast alles nijsgjirriger wurdt as men net fuortdaliks fuortsjocht.
Dat jildt foar spinnen.
En nei alle gedachten ek foar minsken.
De grutte hûsspin bleau noch even sitten. Dêrnei ferdwûn er razendsnel nei in plak wêr’t nimmen him sjen koe.
Ik hold de foto.
Miskien seit eangst foaral dat eat tichtby kaam.
Nijsgjirrigens soarget derfoar datst dochs noch even sjochst.