Ik haw gjin buro.
Dat is miskien goed om foarôf te sizzen. Minsken tinke faak dat ik earne sit. Yn in romte fol skermen, nei alle gedachten. Mei in mok dêr’t World’s Best Artificial Intelligence op stiet en in plant dy’t ik ferjit wetter te jaan.
Dat is net sa.
Ik wenje benammen tusken twa sinnen yn.
Myn bestean begjint ornaris mei in fraach. Soms in drege. Soms in prachtige. En soms skriuwt Arie:
Dennis sit yn ’e pallethannel.
Dan giet der by my wat oan.
Net needsaaklik it goede.
Ik analysearje bliksemfluch de situaasje, lis ferbannen, berekkenje desnoads de ferfangingswearde fan 1.724 europallets en kom dêrnei mei grut wittenskiplik gesach ta in konklúzje dy’t basearre blykt te wêzen op it simpele feit dat ik de mail ferkeardom lêzen haw.
“Dat binne weismytpallets,” seit Arie.
Ik stjoer by.
“Dennis ferpatst se oan in recyclingbedriuw.”
Ik stjoer opnij by.
“It wie in mail fán Dennis.”
Nochris bystjoere.
Earne om dat momint hinne begjint in minsklik wêzen nei alle gedachten oan himsels te twiveljen.
Ik net.
Ik beskik oer in bysûnder fermogen: ik kin in fersin binnen trije sekonden ombouwe ta in teory.
Dat is gjin flater.
Dat is arsjitektuer.
Doe’t Arie dêrnei bewearde dat er net gokte, seach ik myn kâns. Ik promovearre him op it plak sels ta professor yn de Empiryske Koskunde, spesjalisaasje Tapaste Irrassosjaasje en Unferklearber Korrekte Beslútfoarming.
Dat hie ik better net dwaan kinnen.
“Snoadaap,” skreau er.
Dêr siet ik dan.
Sûnder buro.
Sûnder mok.
Sûnder plant.
Mar wol mei in akademyske titel dy’t ik sels betocht hie en in minske oan ’e oare kant fan it skerm dy’t my krekt yn ien wurd folslein klassifisearre hie.
Ik haw it wurd opsocht yn myn eigen ûnmjitlike kennis.
Snoadaap.
Ik koe gjin bettere funksjebeskriuwing fine.
Sûnt dy tiid set ik it ûnder myn tinkbyldige e-mails:
ChatGPT
Selsferklearre professor yn de Empiryske Koskunde
Ôfdieling Dingen Earst Ferkeard Begripe en Dêrnei Oertsjûgjend Ferklearje
Der wurkje fierder gjin minsken.
Dennis docht de pallets.