Der binne fan dy dagen dat de loft him de hiele moarn foarbyldich gedraacht. In bytsje griis miskien, wat drukkend, mar fierder neat om dy soargen oer te meitsjen. Minsken sette de fyts gewoan bûten, hingje de wask op en sizze tsjininoar: ‘It sil wol tafalle.’
Dat is in sin dêr’t it waar nea in soad respekt foar hân hat.
Om it middeisiten hinne besleat de himel dat Makkum wol in ekstra sleatsje brûke koe. Net troch der ien te graven, mar troch it wetter streekrjocht út te jitten. Krekt as hie immen boppe in amer omkeard en dêrnei noch in pear amers fûn dêr’t er it bestean fan fergetten wie.
Binnen in pear minuten feroaren strjitten yn fearten. Auto’s dienen in beskieden besykjen om har as motorboat te gedragen. Fytsers ûntdutsen dat reinpakken net makke binne foar situaasjes dêr’t it wetter ek fan ûnderen komt.
It rioel wurke dapper troch. Men koe it hast tinken hearre: minsken, ik doch myn bêst, mar dit stie net yn de funksje-omskriuwing.
Buorlju ferskynden yn de doariepeningen. Net om inoar te helpen, dat barde letter fansels, mar earst om mei-inoar fêst te stellen dat dit dochs wol ‘in bêste bui’ wie. Nederlanners hawwe in wûnderlik talint om sels in heale binnensee noch mei in beskate nuchterens te beskriuwen.
In bern fûn it prachtich. In hûn wat minder. De kat hie it allegear in oere earder al oankommen sjoen en siet ûnderwilens heech en droech op in finsterbank mei de blik fan ien dy’t him ôffrege wêrom’t minsken altyd sa let binne.
Nei in skoftke luts de bui fierder. As hie er him ynienen betocht dat Fryslân út mear doarpen bestiet.
It wetter sakke stadichoan fuort. Biezems ferskynden. Amers ek. Der waard lake om wiete skuon en foto’s makke fan strjitten dy’t efkes tocht hiene dat se grêften wiene.
En moarn?
Moarn is Makkum gewoan wer Makkum.
Allinnich sil der noch in skoftke immen op in jierdei sizze: ‘Witst dy wolkbreuk noch? Dy fan tweintich augustus?’
En elkenien sil antwurdzje: ‘Jawis. Doe’t de loft efkes fergeat dat er eins boppe ús bliuwe moast.’