Myn leafde foar hûnen begûn al yn myn jeugd. Salang't ik my betinke kin, hiene wy thús hûnen. Meastal wie dat in Stabij en steefêst harke er nei de namme Bijke.
Dat wie ek wol nedich, want der rûnen troch de jierren hinne ferskate Bijkes om. Myn heit fokte sa no en dan in nêst en hannele ek yn hûnen. Dêrtroch learde ik al jong datst dy better net te bot hechtsje koest. Foar'tst it wist wie Bijke ferkocht en rûn der in oare Bijke yn 'e tún. Dat hearde der gewoan by.
Nei de Stabijen kamen de langhierige tekkels. En dêr rûn Freddy tusken.
Offisjeel wie Freddy de dekreu, mar foar my wie er folle mear as dat. Hy hie in prachtige walnútreadde, lange pels en in karakter dêrst gewoan bliid fan waardst. Útsoarte leaf, kalm en opfallend hearrich. Dat lêste is frij bysûnder foar in tekkel. As ik Freddy útliet, hie ik him eins nea oan 'e riem. Hy rûn gewoan mei my mei. Net omdat it moast, mar omdat er dat sels woe.
Efterôf tink ik dat Freddy folle mear ynfloed op my hân hat as ik doe troch hie.
Nei de tekkels kamen de Golden Retrievers. Fan dy tiid ûnthâld ik benammen Donna, in eigensinnige dame dy't har net folle oanluts fan wat oaren fûnen. En Chico.
Chico waard úteinlik myn hûn en gie mei doe’t ik op mysels wenjen gie. Letter hat er ek noch by Cynthia en my wenne. Hy wie in prachtige Golden Retriever-reu. Net goudblond lykas de measte Goldens, mar hast wyt en boppedat grutter as gemiddeld. In yndrukwekkende ferskining, oant er earne fan skrok. Want Chico wie wier oeral bang foar. Hy doarst net iens by in parkearde auto lâns. Efter dat ymposante uterlik siet de sêftste hûn dy'tst dy mar foarstelle kinst. Útsoarte leaf, trou en altyd op syk nei in bytsje wissichheid.
Doe't Cynthia en ik letter tegearre wiene, wist ik eins al watfoar hûn ik ea woe. In Ierske Setter. Net allinnich om syn uterlik, mar foaral omdat ik hope yn sa'n hûn wer wat fan Freddy werom te finen.
En dy Setter kaam der.
Hy hiet Sheriff.
As ik Sheriff yn één sin omskriuwe moast, soe ik sizze: hy wie eins in reuze-Freddy. Deselde sêfte blik, deselde freonlikens en itselde plezier om tegearre op paad te gean. Allinnich grutter, eleganter en mei dy prachtige readbrune Setterpels.
Hoe bysûnder is it dat ik yn Cynthia miskien wol in noch gruttere hûneleafhawwer fûn ha as mysels. Sy sjocht yn in hûn net allinnich in maat, mar ek in brêge nei minsken.
Dat die miskien wol it moaist bliken mei Sheriff en Donna. Foar ús wiene se gewoan leafste gesinsleden, mar Cynthia sette harren yn har wurk as bernecoach ek yn as terapyhûnen by de begelieding fan bern.
Dat gie hast fansels. Se hoegden neat te dwaan. Se wiene der gewoan. Soms kaam in bern foarsichtich neist harren sitten, soms lei in hûnekop op in skurte of rûnen se kalm mei. Dêr’t wurden dreech wiene, brocht harren oanwêzigens rêst, feiligens en fertrouwen.
Dat typearre harren. Sheriff en Donna hiene gjin keunstkes nedich om bysûnder te wêzen. Se diene wat de bêste hûnen dogge: sûnder oardiel neist immen sitten gean.
As ik no weromsjoch op al dy hûnen, sjoch ik dat se allegear wat efterlitten hawwe. Chico learde my dat moed en eangst prima njonkeninoar bestean kinne. Freddy liet sjen dat fertrouwen sterker is as in riem. En Sheriff bewiisde dat guon dreamen jierrenlang stil wachtsje kinne, om úteinlik dochs wier te wurden.
Miskien is dat wol wêrom't ik noch altyd sa fan hûnen hâld. Net omdat it hûnen binne, mar omdat elke hûn in eigen ferhaal fertelt. En ast goed sjochst, nimst fan elke hûn ûngemurken in lyts stikje mei foar de rest fan dyn libben.