Der wie gjin gearkomste.
Gjin merkûndersyk.
Gjin direksjekeamer dêr't immen frege hokker auto it bêste oanslute soe by it ferlet fan de moderne konsumint.
Der wie allinnich in fraach.
Wat as Nederlân wer in eigen auto makke?
Gjin superauto dy't sa lûd mooglik bewize wol hoe djoer er is. Gjin ridend byldskerm mei in stjoer as bysaak. En ek gjin retrokarikatuer dy't hieltyd nei eartiids sjocht.
Gewoan in auto.
Al is gewoan fansels betreklik.
Hy moast stil wêze. Elektrysk. Fjouwer-tsjil-oandreaun. Grut genôch foar sân minsken, twa hûnen, in koelbox, learzens, stuollen en alles watst pas nedich bliek te hawwen ast al ûnderweis bist.
Hy moast nei de skouboarch kinne sûnder him te skamjen.
Oer de sneldyk sûnder dêr rûzje mei te meitsjen.
En dêrnei nei Feanhoop, dêr't de dyk fansels smeller wurdt en nimmen ûnder de yndruk is fan dyn fersnellingstiid.
Op de noas kaam DAF.
Op de plaat H11.
De kleur waard Veenhoop Green.
Ien kleur. Mear hoecht net.
Doe't er ienris op it skerm stie, seach er der frjemd leauwensweardich út. As wie er net ûntwurpen, mar hie er jierren yn in Fryske skuorre wachte oant de wrâld elektrysk genôch wurden wie.
De âlde DAF seach foarút mei in Variomatic.
Dizze sjocht foarút mei fjouwer elektromotors, in soad bagaazjeromte en nei alle gedachten in plak dêr't Bram noflik mei kin.
De folder belooft in berik fan 739 kilometer.
Dat is mear as genôch om fan Feanhoop nei de rest fan Nederlân te riden en op tiid werom te wêzen foar kofje.
Fansels bestiet er net.
Noch net.
Mar H11 hat wol faker lêst hân fan in werklikheid dy't wat efterrint.
Eartiids wie it in griene camper oan it wetter.
No stiet der ynienen in Nederlânske reisauto op de dyk. Romte foar wat der echt ta docht. Fan opera oant ouwer.
Miskien komt er nea yn produksje.
Miskien bliuwt er krekt wat er no is: in idee mei koplampen.
Dat is ek goed.
Net elk reau hoecht boud te wurden om dy earne te bringen.
Guon hoege allinnich mar efkes foar dy te stean, yn krekt de goede kleur, en te sizzen:
Gwoan troch.