Op tiisdeitemoarn ferskynde Tersake by it Unwierskynlike Bistepark mei in formulier.
Dat wie op himsels net bysûnder.
Tersake ferskynde wol faker mei in formulier. Meastal op plakken dy't it oant dat momint poerbêst sûnder rêden hiene.
Op it formulier stie:
JIERLIKSE BISTETELLING
Dêrûnder stie ien fraach.
Hoefolle bisten binne der oanwêzich?
Tersake hie foar de wissichheid in pinne meinommen.
“Ienentweintich,” sei de Rekenezel.
Tersake seach op.
“Jo binne noch net teld.”
“Dat feroaret de útkomst net.”
“Dat sille wy noch wolris sjen.”
De Rekenezel suchte. Hy koe poerbêst rekkenje, mar hie in hekel oan minsken dy't sifers earst meimeitsje woene foardat se deryn leauden.
By de yngong stie Kamil. Hy dronk wetter neist syn teehûske en wiisde mei syn noas nei it boerd dêr't noch altyd op stie dat er op gjin inkele wize belutsen wie by de produksje fan tee.
“Ien,” sei Tersake.
Hy sette in streekje.
Njonken Kamil siet de Retourpanda yn in skansearre doaze.
“Binne jo nij?”
De Retourpanda skodholle.
“Weromstjoerd?”
De panda knikte.
“Binne jo al earder teld?”
De panda helle de skouders op. Der siet safolle plakbân op de doaze dat it oarspronklike antwurd nei alle gedachten earne derûnder lei.
Tersake sette foarsichtich in twadde streekje.
De Brandaris stie oan de râne fan it park. Oerdeis die er net folle. Hy like foaral op in fjoertoer dy't by fersin poaten krigen hie.
“Bist?” frege Tersake.
De Brandaris knippere ien kear mei syn ljocht.
“Dat is gjin jildich antwurd.”
De Brandaris joech in misthoarnsinjaal.
Tersake sette in tredde streekje. De skipfeart hie ommers foarrang.
Fierderop siet de Tekenkwartel mei in potlead tusken de fearren. Foar him lei in tekening fan it park.
Op de tekening stiene twaentweintich bisten.
“Dat kloppet net,” sei Tersake. “Wy hawwe der ienentweintich.”
De Tekenkwartel tekene rêstich fierder.
“Jo binne nûmer fjouwer.”
De kwartel sette ûnderoan de tekening in lyts krúske.
Tersake besleat dêr letter op werom te kommen. Bestjoerlik wie dat meastal de feilichste manier om nea earne op werom te kommen.
By it folgjende ferbliuw stie de Polifant efter in katheder.
“Yn prinsipe,” begûn er, “moat earst fêststeld wurde wat ûnder in bist ferstien wurdt.”
“Jo,” sei Tersake.
“Dat is wol in hiel beheinde definysje.”
“Fiif.”
“Dêr wol ik formeel beswier tsjin meitsje.”
Tersake rûn fierder.
De Knoe siet tusken de strewellen.
“Seis,” sei Tersake.
De Knoe beseach him oandachtich, hong him in kaartsje mei nûmer 47 om 'e hals en stjoerde him nei it folgjende loket.
Der wie gjin folgjend loket.
Wol siet dêr de Stiltemosk.
Tersake die de mûle iepen.
De Stiltemosk begûn te sjongen.
Tweintich meter lang barde der neat. Gjin stimmen. Gjin wyn. Gjin rûzjen. Sels de Polifant hold midden yn in formeel beswier de bek.
Tersake skreau sân. Hy wist net krekt wêrom. Mar de stilte fielde oertsjûgjend.
De Kûfreager woe pas teld wurde neidat fêststeld wie út hokker kant de wyn kaam. Syn kûf stie dy moarns nei lofts en hy woe net dat dit letter ferkeard yn de administraasje telâne kaam.
Tersake gie rjochts fan him stean.
“Acht.”
De Kûfreager draaide him om. Syn kûf stie wer nei lofts.
By de Donderspecht waard it yngewikkelder. Eltse kear as Tersake in streekje sette woe, tikke de fûgel tsjin in beam.
Nei sân tikken rommele it yn 'e fierte. Nei acht begûn it boppe ferbliuw njoggen te reinen.
“Jo meie allinnich op woansdei tonger meitsje.”
De Donderspecht seach nei de loft. De loft seach werom. It wie tiisdei.
Tersake skreau njoggen en ûnderstreke it.
De Keispulkever hie ûnderwilens alle telstientsjes ferpleatst.
“Dat wiene der tsien,” sei Tersake.
De kever skode ien kei nei lofts.
“Of alve.”
De kever skode him werom.
Tersake skreau tsien. Dêrmei wûn de Keispulkever foar it earst in spul dêr't noch altyd gjinien de regels fan koe.
Fan de Kolkpony wiene allinnich twa earen sichtber.
“Alve,” sei Tersake tsjin it wetter.
In apel dreau drûch nei de oare kant. Dat gou as befêstiging.
De Leeljedas kaam út it reid mei in farske wetterleelje om 'e hals.
“Binne jo in leelje of in das?”
“Ja,” sei de Leeljedas.
“Tolve.”
De Huiverezel stie alfêst te triljen.
Tersake sette syn pinne op it formulier. De ezel skrok fan it skrassen. Dêrnei skrok er fan syn eigen skrik. Doe begûn er alfêst te huverjen foar de folgjende telling.
“Trettjin,” flústere Tersake.
De Scanslang lei oprôle om in laadstasjon.
Tersake hold de scanner by syn sturt.
PIEP.
Foarried: 1.
Hy scande noch in kear.
PIEP.
Foarried: 2.
“Dat kin net.”
PIEP.
Foarried: -1.
De Scanslang seach him freonlik oan. Syn eigen barcode siet oan de ûnderkant.
Tersake skreau fjirtjin, helle it troch en skreau dêrnei slang.
By it folgjende ferbliuw siet de Mopperiger ûnder in ôfdak.
“Fyftjin,” sei Tersake.
“It reint.”
“Jo sitte drûch.”
“Dêr wurdt it bûten net minder wiet fan.”
“Jo hawwe fisk en fleis.”
“Juster wie der hin.”
“Wolle jo hin?”
“Nee. Mar it giet om it prinsipe.”
Tersake rûn fierder. Efter him mompele de Mopperiger dat gjinien oait de muoite naam om echt te harkjen.
De Moppermier kaam foarby mei in brea-krommel dy't tweintich kear sa grut wie as hysels.
“Sechstjin.”
“Moat ik no ek al sels myn oanwêzigens trochjaan?”
“Jo binne teld.”
“Moai. Dan kin de rest grif wer neat dwaan.”
Efter him rûnen hûnderten mieren mei krommels. Neffens eltse mier apart die er alles allinnich.
It Woartelbaarch wie nearne te sjen.
Tersake seach yn it ferbliuw. Leech.
Doe kaam it baarch trije tunen fierder út de grûn.
“Ik sykje de oarsaak,” sei er.
“Wêrfan?”
“Dat wit ik pas as ik him fûn haw.”
Tersake twivele oft in bist bûten syn ferbliuw as oanwêzich beskôge wurde mocht.
It Woartelbaarch ferdwûn wer ûnder de grûn en kaam binnen it stek boppe.
“Santjin.”
It Fjouwerkantshynder die ûnderwilens in rûntsje.
Rjochttroch. Stilstean. Rjochte hoeke. Rjochttroch. Stilstean. Rjochte hoeke.
Nei fjouwer hoeken stie it wer op krekt itselde plak.
“Achttjin,” sei Tersake.
It hynder sette noch ien stap en stie dêrtroch offisjeel neist himsels.
Tersake wegere in ekstra streekje te setten.
Doe klonk út de strûken in gebrul dêr't de Brandaris efkes fan dimme.
Tersake liet syn pinne falle.
De Huiverezel begûn alfêst foar moarn te triljen. De Kûfreager dûkte efter syn eigen kûf. Sels de Mopperiger hold trije sekonden op mei kleien.
Ut de strûken kaam in lyts ree tefoarskyn.
De Brulree.
Hy seach kjel om him hinne. Doe hearde er de lêste echo fan syn eigen gebrul. Dêr skrok er wer fan. Hy brulde noch lûder en ferdwûn.
“Njoggentjin,” sei Tersake doe't er syn pinne weromfûn hie.
“Tweintich,” sei de Rekenezel.
“Nee. Jo binne tweintich.”
“Dat sei ik.”
“Jo seine ienentweintich.”
“Om't der ienentweintich binne.”
Tersake seach nei syn formulier.
Hy telde de streekjes. Hy telde se noch in kear. Dêrnei hold er syn tomme op it wurd slang en begûn opnij.
Tweintich.
“Wêr is nûmer ienentweintich dan?”
Bram stie by de útgong.
Njonken him siet de Knopein.
Se hie de twa helten fan it tagongshek mei in yngewikkelde knoop oan elkoar fêstmakke.
Net ticht. Net iepen. Gewoan oan elkoar.
“Ienentweintich,” sei de Rekenezel.
Tersake sette it lêste streekje. Dêrnei woe er it park ferlitte.
Dat slagge net.
“De knoop moat los,” sei er.
De Knopein seach him oan.
Kwak.
Bram seach nei de Knopein.
Kwak.
Gjinien wist wa fan de twa begûn wie.
Tersake besocht de knoop útinoar te krijen. Hoe langer er luts, hoe mear hek derby belutsen rekke.
Uteinlik sieten de yngong, it ynformaasjeboerd en in part fan it stek oan elkoar.
De Retourpanda stie ûnderwilens wer bûten.
Of binnen.
Dat wie troch de knoop net mear mei wissichheid fêst te stellen.
“Moat ik him no noch in kear telle?” frege Tersake.
De Rekenezel skodholle.
“Ienentweintich.”
“Wis?”
“Nee.”
Oan de oare kant fan it park lei de Tekenkwartel syn potlead del.
De tekening wie klear.
Der stiene ienentweintich bisten op.
En krekt efter it skeve hek siet noch wat lyts.
Gjinien koe sjen wat it wie. De Knoe ek net.
Tersake seach lang nei de tekening.
Doe helle er by Hoefolle bisten binne der oanwêzich? it getal 21 troch.
Hy skreau:
Nei alle gedachten.
Dêrûnder sette er:
Opnij tellen net mooglik. Utgong sit fêst.
De Knopein knikte tefreden.
De Stiltemosk begûn te sjongen.
En einlings wie it yn it hiele park efkes stil.
Utsein by de Mopperiger.
Dy fûn de stilte te lûd.