It begûn sa’t alle goede ideeën begjinne: mei in boerd by de dyk:
MAISDOOLHÔF – LEUK FOAR DE HIELE HÛSHÂLDING
Dêr fertroust op.
Nimmen set ommers op in boerd: “Warskôging. It mais ûnthâldt gesichten.”
Dat de earste besikers stapten nei binnen. Bern rûnen foarop. Âlden rôpen dat se byinoar bliuwe moasten. Der waard lake en foto’s makke. Immen sei dat it grif net grutter wêze koe as ferline jier.
Dat tocht it doolhôf ek.
Nei in kertier seach in heit itselde bankje foar de tredde kear. Syn frou sei dat dat net koe. Der stie ommers in oare fûgelskrik njonken.
Mar doe’t se better seach, glimke dy.
Mar hiel efkes.
Letter sei se dat it de wyn west hie.
Der wie allinnich gjin wyn.
De eigner fûn de earste fermissing ferfelend, mar net bysûnder. Minsken reitsje no ienris it paad bjuster. Dat heart by in doolhôf. De plysje socht in middei, in drone fleach oer it fjild en elkenien konkludearre dat de kuierder wol earne oars hinne gien wêze soe.
Allinnich…
Nimmen koe syn fuotspoaren weromfine.
Net ien.
As hie er bûten it mais nea bestien.
Sûnt bart der alle jierren wat.
Net folle.
Krekt genôch.
In bern dat syn mem ynienen mei in oare stim praten heart.
In hûn dy’t wegeret nei binnen te gean.
In telefoan dy’t altyd 17:43 oanjout, ek midden yn de nacht.
En altyd is der immen dy’t seit in lyts paadsje sjoen te hawwen dat net op de kaart stie.
Wa’t dat paad nimt, komt meastal net werom.
Of wol.
Mar dan witte se net mear wêrom’t se kommen wiene.
It frjemdste ferhaal komt fan in âldere man. Djip yn it doolhôf fûn er in houten bankje. Dêr siet in famke fan in jier as tsien.
“Sykje jo de útgong?”
“Fansels.”
Se skodholle.
“Dat sizze se allegear.”
“Wêr is dy dan?”
“Hokker?”
“De útgong.”
Se glimke.
“Jo tinke noch altyd dat der mar ien is.”
Doe’t er mei de eagen knippere, wie it bankje fuort.
En stie er wer by de yngong.
Krekt tolve minuten nei’t er nei binnen gien wie.
Neffens syn horloazje.
Neffens syn frou wie er al mear as seis oeren fuort west.
It mais wurdt alle jierren rispe.
Dat moat ek wol.
Mar de minsken út it doarp witte wat de toeristen net witte.
Yn de maitiid wurdt nea nij mais siedde.
Dochs stiet it fjild der alle simmer wer.
Heger.
Tichter.
As sieddet it himsels.
En earne djip tusken de rigen stiet noch altyd dat iene boerd.
Net by de yngong.
Mar midden yn it doolhôf.
Der stiet mar ien sin op.
“Do bist hjir net ferdwaald.”
“Do bist fûn.”