Op de sânde dei rêste God.
Dat wie efterôf sjoen wat te foartidich.
Want doe’t Hy op de achtste dei wekker waard, kofje sette en nochris goed nei Syn skepping seach, seach Hy dat der wat net klopte.
Der wie ljocht.
Der wie tsjuster.
Der wiene bergen, seeën, beammen, minsken en bisten.
Afrika wie prachtich wurden. Noarwegen miskien wat te entûsjast mei dy fjorden, mar goed. Italië hie Hy eins wat oerdiedich bedield en oer Nederlân wie Hy ek bêst tefreden.
Mar loftsboppe lei noch in rommelich stikje.
Wetter foaral.
God pakte de boutekening derby.
“Petrus?”
“Ja?”
“Wat is dit?”
Petrus seach.
“Wetter.”
“Dat sjoch Ik ek.”
“Moat dêr wat komme?”
God seach nochris.
“Gjin idee.”
Hy hie eins frij.
Dochs luts Hy Syn learzens oan en gie sjen.
It waaide der.
Net in bytsje.
It waaide horizontaal.
God die Syn kraach omheech.
“Dat litte wy sa.”
“Wêrom?”
“Dêr wurde se sterk fan.”
“Wa?”
“De minsken dy’t hjir wenje sille.”
Petrus seach om him hinne. Der wie wetter, reid, modder en yn ’e fierte noch mear wetter.
“Frijwillich?”
“Wachtsje mar.”
God begûn.
Hy struidde wat sân yn it súdeasten. Lei klaai yn it noarden. Stopte fean dêr’t Hy noch in gat fûn en liet oeral wetter tusken rinne.
Doe seach Hy tefreden.
“Moai.”
“It rint ûnder.”
“Dan meitsje se diken.”
“Wa?”
“Dy minsken.”
“Hokker minsken?”
God suchte.
“Petrus, bliuw no even by de les.”
Hy makke marren. Sleatten. Fearten. In pear eilannen. Hjir en dêr in bosk, mar net tefolle, want de hoarizon moast sichtber bliuwe.
Doe kaam de wyn wer opzetten.
“Sil ik him wat sêfter sette?” frege Petrus.
“Nee.”
“Hy stiet knap hurd.”
“Dat heart sa.”
God sette in tsjerketoer del om te sjen oft alles wetterpas stie.
De toer hiele wat oer.
“Prima.”
Dêrnei makke Hy de Fries.
Dat bliek yngewikkelder.
De earste ferzje sei neat.
“Hy docht it net,” sei Petrus.
“Jawol.”
“Hy seit neat.”
“Freegje him ris wat.”
Petrus rûn nei de man.
“Goeiemoarn. Hoe giet it?”
De Fries seach nei de loft.
“Kin minder.”
God glimke.
“Sjochst wol.”
De twadde ferzje prate wat mear, mar allinnich as it earne oer gie. De tredde woe daliks witte fan wa’t it lân wie. De fjirde begûn sûnder opdracht in stek te reparearjen.
God seach tefreden.
“Dizze hâlde wy.”
“Se binne wol in bytsje eigenwiis.”
“Selsstannich.”
“Stûf.”
“Stânfêst.”
“Se harkje net.”
God seach Petrus oan.
“Dat probleem haw Ik mei mear minsken.”
Dêrnei joech Hy harren in taal.
“Is dat nedich?” frege Petrus.
“Absolút.”
“Wêrom?”
“Om’t de rest har oars aanst tinkt te begripen.”
Dêr hie Petrus neat tsjin yn te bringen.
Oan ’e jûn wie it hast klear.
God rûn noch ien kear troch Syn nije lân.
Hy seach kij yn ’e greide. In pleats achter in rige beammen. In tsjerketoer oan de hoarizon. Wetter dat glinsterde yn it lêste ljocht.
Der fear in skûtsje foarby.
Op de kant stie in man mei syn hannen yn syn bûsen nei de loft te sjen.
“Moai waar,” sei God.
De man seach Him oan.
“Kin minder.”
God knikte.
Slagge.
Petrus kaam njonken Him stean.
“Hoe neame wy it?”
God tocht even nei.
“Fryslân.”
“En wat dogge wy letter mei dy Friezen? As se boppe komme?”
“Hoe bedoele jo?”
“By de himelpoarte. Gewoane talittingsproseduere?”
God seach him oan as hie Petrus nei acht dagen noch altyd neat begrepen.
“Fansels net.”
“In aparte rige?”
“Rige alve.”
“Wêrom alve?”
“Gjin idee. Skriuw mar.”
Petrus pakte syn boek.
RIGE 11 — FERSTOARNE FRIEZEN
“En de talitting?”
God seach noch ien kear oer it lân.
Oer de marren, de greiden, de tuorren en de kopstive minsken dy’t ûnderwilens alwer dwaande wiene it troch Him skepen wetter fuort te pompen.
Doe glimke Hy.
“Altyd grien.”
“Ek as se sûndige hawwe?”
God tocht even nei.
“Petrus…”
“Ja?”
“It binne Friezen.”
En sa barde it.