“Wat in teringherrie.”
It is in sin dy't op hast elke wurkflier wolris klinkt. Meastal as immen beslút dat de dei wol in stevige muzikale ûndergrûn brûke kin.
“Dit is prachtich,” seit de iene.
De rest sjocht op as is der krekt in semintmûne troch de kantine riden.
It moaie is: se hawwe beide gelyk.
Muzyk is miskien wol it earlikste dat der is. Do kinst der oeren oer prate, mar úteinlik beslút dyn gefoel flugger as dyn ferstân.
De iene wurdt rêstich fan sêfte jazz. In saksofoan dy't hast flústerjend fertelt dat de wrâld wol in taastke stadiger mei.
In oar kiest foar Johnny Cash of Bruce Springsteen. Lieten dêr't it ferhaal wichtiger is as de folsleinens. Muzyk dy't rûkt nei lange wegen, fersliten skuon en minsken dy't hieltyd wer oerein komme.
En dan is der dejinge dy't genietet fan in muorre fan gitaren, razendsnelle drums en in sjonger fan wa't bûtensteanders har ôffreegje oft er noch wol wurden brûkt.
Foar in soad minsken is dat teringherrie.
Mar harkest wat better, dan hearst wat oars.
Do hearst muzikanten dy't har ynstrumint folslein behearskje. Ritmes dy't as tandrêden yninoar gripe. Gitaarsolo’s dêr't oeren, dagen en miskien wol jierren oefenjen efter sitte. Komposysjes dy't folle yngewikkelder binne as se op it earste gehoar lykje.
Do hoechst it net moai te finen om te erkennen dat it knap is.
Dat jildt eins foar folle mear dingen yn it libben.
Net alles watsto sels net kiest, is dêrom minder wurdich as in oar derfoar kiest. Smaken ferskille. Yn muzyk, yn auto's, yn fotografy, yn iten en sels yn de manier wêrop minsken nei de wrâld sjogge.
Miskien is dat krekt de rykdom.
Want as elkenien itselde moai fine soe, wiene konsertsealen leech, platenwinkels oerstallich en stie yn elke playlist presys deselde muzyk.
Dan bestie it wurd teringherrie nei alle gedachten net iens.
En dat soe eins wol spitich wêze.