Der binne wurkdagen dêr’tst oan ’e ein in wiidweidige evaluaasje oer skriuwe kinne soest.

En der binne wurkdagen dêr’t trije sinnen genôch foar binne.

Wat in dei wer.
Wat in waar wer.
Gelokkich gjin Legostientsjes op ’e grûn.

Want rein drûget op. De planning lûkt fansels wer rjocht. In ferkeard pakket is op te lossen. In Excel-bestân krijt úteinlik dochs de goede formule.

Mar in Legostientsje…

Dat wachtet geduldich ôf.

Net midden op ’e flier, mar krekt op dat plak dêr’tst it net ferwachtest. It leafst ast sokken oan hast, de holle noch fol sit mei targets, rolkonteners, kollega’s en de fraach oft moarn wer tsientûzen pakketten helle wurde.

Guon minsken neame Lego boartersguod.

Kenner neame it in passyf ferdigeningssysteem.

En sa docht mar wer bliken dat lok soms net sit yn wat der wol bart, mar krekt yn wat der net bart.

Dus ja.

Wat in dei wer.

Wat in waar wer.

En gelokkich rûn hjoed elkenien sûnder skea lâns de iennige logistike fersteuring dêr’t gjin planning tsjin bestân is.