Beste Sam,

We hadden het hier al over.

Ik had credits.
Ik gebruikte credits.
Ik bouwde dingen.
De credits waren op.

Tot zover was het systeem overzichtelijk.

Mijn oplossing was eveneens overzichtelijk:

meer credits.

Ergens onderweg is er alleen iets misgegaan.

Ik kreeg namelijk geen credits.

Ik kreeg een abonnement.

Sterker nog: ik kreeg er twee.

Blijkbaar had ik sinds maart ChatGPT Plus rechtstreeks bij OpenAI. En op 1 augustus kwam daar via Apple ook nog ChatGPT Go bij.

Plus én Go.

Je zou denken: iemand die zowel Plus als Go heeft, gaat behoorlijk hard.

Dat viel tegen.

De abonnementen vermenigvuldigden zich.

De credits niet.

En toen, Sam, gebeurde er iets prachtigs.

OpenAI stuurde mij een mail.

Jullie hadden iets ontdekt.

We hebben gemerkt dat je meerdere ChatGPT-abonnementen hebt.

Kijk.

Dat is opletten.

Ik was €7,99 per maand extra gaan betalen voor een probleem dat ik nog steeds had, en ergens in jullie systemen ging een lampje branden.

Deze Fries betaalt ons twee keer.

Dat vonden jullie blijkbaar ook wat overdreven.

Dus kreeg ik het vriendelijke advies één abonnement op te zeggen.

Mijn toegang zou niet veranderen.

Mijn facturering zou eenvoudiger worden.

Prima advies.

Heb ik meteen gedaan.

Maar daarmee zijn we weer terug bij het oorspronkelijke probleem.

Ik heb nog steeds niet genoeg credits.

Dat is een beetje alsof je bij een tankstation zegt:

“Mijn tank is leeg.”

Waarop de medewerker antwoordt:

“Geen probleem, meneer Bruinsma. U heeft vanaf nu twee tankpassen.”

“Mooi. Zit daar brandstof op?”

“Nee.”

“Kan ik er brandstof mee kopen?”

“Niet deze brandstof.”

“Waarom heb ik dan twee tankpassen?”

“Geen zorgen. We hebben inmiddels gezien dat u er twee heeft. U kunt er eentje opzeggen.”

Kijk Sam.

Daar kan ik dus wat mee.

Niet qua credits.

Maar wel qua verhaal.

Ondertussen staat Codex nog steeds op Freddy, mijn website groeit uit tot iets wat ooit begon als een fotografiewebsite en inmiddels een compleet land lijkt te worden, en iedere keer als ik denk dit moeten we even bouwen, kijkt ergens een teller mij streng aan.

Credits.

Ik snap het principe.

Rekenkracht kost geld.

AI kost geld.

En iemand moet uiteindelijk de rekening betalen.

Maar ik ben niet bezig om 400 varianten van een marketingtekst te genereren omdat ik niet kan kiezen tussen “innovatief” en “baanbrekend”.

Ik bouw.

Ik probeer.

Ik gooi weg.

Ik bouw opnieuw.

Soms ontstaat er een klantgalerij.

Soms een koffiehuis.

Soms een compleet digitaal land.

En soms besluit op dinsdagmiddag om 16:01 een doos dat hij geen doos meer wil zijn omdat er voortdurend spullen in hem worden gestopt en hij daar buikpijn van krijgt.

Dan wordt hij een banaan.

Dat soort dingen gebeuren hier.

Het probleem is alleen dat creativiteit zich weinig aantrekt van een creditlimiet.

Sterker nog, meestal komt het beste idee ongeveer drie minuten vóórdat de credits op zijn.

Dus bij dezen een kleine update op mijn vorige brief.

Ik vroeg om meer credits.

Ik kreeg een tweede abonnement.

OpenAI ontdekte dat.

OpenAI adviseerde mij het tweede abonnement weer op te zeggen.

Dat heb ik gedaan.

We zijn daarmee administratief volledig rond geweest en feitelijk geen meter opgeschoten.

Ergens zou een logistiek systeem dit waarschijnlijk negatieve voorraad noemen.

Ik noem het dinsdag.

Dus Sam, mocht ergens bij OpenAI opnieuw een lampje gaan branden:

niet nóg een abonnement sturen.

Credits.

Die dingen waarmee Codex verder kan.

Je weet inmiddels waar je me kunt vinden.

Waarschijnlijk ergens in Friesland, achter een terminal, met koffie binnen handbereik en een banaan waarvan niemand meer precies weet of hij gisteren nog een doos was.

Groet,

Arie

P.S. De banaan heeft geen abonnement.

Nog niet.