Geen rij voor brood.
Geen rij voor een concert.
Geen rij voor de nieuwste iPhone.
Een rij voor eclipsbrillen.
Woensdag schuift de maan voor de zon en blijkbaar hadden meer mensen dat nieuws tegelijkertijd gelezen. Bij eclipsbrillen.nl stond de stoep vol. Mensen langs de gevel, kinderen erbij, iedereen geduldig wachtend op een stukje karton met twee donkere glaasjes.
Ik keek ernaar en dacht maar één ding:
idioterie.
Niet omdat een zonsverduistering niet bijzonder is. Integendeel. Als de maan besluit precies tussen ons en de zon door te schuiven, mag je best even stoppen met waar je mee bezig bent.
Maar een wachtrij voor een eclipsbril?
Mijn irrasociatieradar sloeg onmiddellijk aan.
In Sursirai zou dit anders gaan.
Daar zou iemand op It Plein roepen dat woensdag de zon verdwijnt. Iemand anders zou zeggen dat de zon helemaal niet verdwijnt. Vanuit De Toren der Verlichting zou waarschijnlijk een wijsneus uitleggen dat het slechts een kwestie van perspectief is.
Waarna iemand vanuit It Kofjehûs roept:
Koffie?
En daarmee is het grootste probleem meestal opgelost.
Misschien liggen er ergens een paar eclipsbrillen. Misschien worden ze doorgegeven. Misschien staat er bij It Bankje iemand door een lasglas te turen totdat een voorbijganger hem vertelt dat dat ook niet zo’n geweldig idee is.
Maar niemand verkoopt de duisternis.
Niemand maakt schaarste van de zon.
En als woensdag het licht even verandert, staan de mensen van Sursirai gewoon buiten.
Niet omdat ze bang zijn iets te missen.
Maar omdat er iets te zien is.
Dat is iets anders.
Misschien is dat wel de werkelijke eclips van Sursirai. Niet dat de maan voor de zon schuift, maar dat voor een paar minuten alles wat normaal zoveel aandacht vraagt naar de achtergrond verdwijnt.
Geen scherm.
Geen algoritme.
Geen melding.
Geen haast.
Alleen een paar mensen die tegelijkertijd omhoogkijken.
En ergens, precies wanneer de maan weer verder schuift, kwaakt een eend.
Want ook in Sursirai moet iemand het laatste woord hebben. 🦆