Freddy had alles keurig klaargezet.
Bestand één tot en met zevenentachtig. Scherp, veilig opgeslagen en technisch volledig bereid om gedownload te worden.
“Klaar voor publicatie,” zei hij.
Maar de galerie bleef dicht.
“Wat is er?” vroeg Arie.
De eerste foto schoof een paar millimeter opzij. De tweede ging er schuin naast liggen. Nummer drie wilde per se een kleine notitie bij zich hebben.
“Ze willen geen mapje zijn,” concludeerde Codex.
Dus werd de witte achtergrond een vel papier. Een datum kwam naast een beeld te staan. Er verscheen ruimte tussen twee momenten die niet gehaast achter elkaar wilden worden bekeken. Sommige foto’s kregen gezelschap van een korte zin. Andere mochten stil blijven.
De techniek veranderde niet. De beelden konden nog steeds worden bekeken, gekozen en gedownload. Maar de cliënt opende geen verzameling bestanden meer.
Er werd een herinnering geopend.
Freddy controleerde de links. Codex keek naar de volgorde. Arie bleef iets langer bij de derde bladzijde hangen.
“Publiceren?” vroeg Freddy.
Arie knikte.
En zo verscheen er een galerie die niet alleen liet zien wat er was gefotografeerd, maar ook hoe de dag had gevoeld.
Beeld voor beeld. Bladzijde voor bladzijde.