Er zijn beroepen waarvan je denkt: dat zal toch niet bestaan.
Berggeitenpsycholoog.
Professioneel wachtrijtester.
Legobouwboekjesmaker.
En toch bestaat vooral die laatste echt.
Ik stel me hem voor als een rustige man. Of vrouw. Dat doet er eigenlijk niet toe. Iemand die de hele dag nadenkt over vragen waar de rest van de wereld nooit bij stilstaat.
“Kan dit rode steentje eigenlijk al op bladzijde 14, of is de mensheid daar nog niet klaar voor?”
Hij is geen bouwer. Hij is gids.
Hij bepaalt dat jij eerst drie zwarte blokjes vastklikt, dan een grijs pinnetje en pas daarna dat ene gele plaatje. Niet omdat het anders niet kan, maar omdat het anders niet klopt.
Zijn grootste angst?
Een verdwenen pagina.
Want stel je voor.
Je bent lekker bezig. Zakje 3. Alles loopt gesmeerd. De kinderen geloven nog in je. Je partner zegt zelfs: “Wat knap dat je dit zo goed kunt.”
En dan…
Van pagina 42 springt het boekje ineens naar pagina 45.
Pagina 43 en 44 zijn verdwenen.
Je kijkt nog eens.
Je bladert terug.
Je schudt het boekje.
Je verdenkt de hond.
Je telt de pagina’s.
Je verdenkt LEGO.
Je verdenkt jezelf.
En ineens ligt daar een klein rood steentje op tafel waarvan niemand nog weet waar het thuishoort.
Vanaf dat moment verandert de woonkamer in een forensisch onderzoek.
“Hebben we dit onderdeel al gebruikt?”
“Volgens mij niet.”
“Maar waarom ligt het dan hier?”
“Misschien hoorde hij op de verdwenen pagina.”
Niemand weet het.
De kinderen zijn inmiddels buiten gaan spelen.
Je partner is koffie gaan drinken.
En jij zit met een half ruimteschip, een rood steentje en een existentiële crisis.
Ergens, heel diep in Denemarken, voelt een legobouwboekjesmaker ineens een lichte rilling.
Hij kijkt op van zijn scherm.
“Er mist ergens een pagina.”
Zijn collega’s lachen.
“Hoe weet je dat?”
Hij haalt zijn schouders op.
“Gevoel.”
Sindsdien controleert hij ieder bouwboekje nog één keer extra.
Niet omdat mensen geen fouten mogen maken.
Maar omdat hij weet dat één verdwenen pagina voldoende is om een complete zaterdagmiddag te laten ontsporen.
En ergens vind ik dat een prachtig beroep.
Niet omdat je LEGO maakt.
Maar omdat je voorkomt dat iemand met één rood steentje overblijft waarvan niemand nog weet waarom het bestaat.