Sommige verhalen beginnen met een groot avontuur.

Dit verhaal begon met een pan mosselen.

Niet eens mijn pan.

Cynthia zette een foto op Instagram. Een dampende pan vol zwart glanzende schelpen, romige saus en de eenvoudige mededeling:

“Gisteravond heerlijke mosselen gegeten @spotlangweer.”

Nog geen uur later reageerde Nelly.

“Deze zijn de lekkerste van Frl.”

Daar kun je natuurlijk een discussie van maken. Over Zeeland. Over de Oosterschelde. Over witte wijn, room, groenten of knoflook.

Maar dat gebeurde niet.

Ik antwoordde:

“Klopt.”

En daarna:

“Volgende keer samen?”

Soms hoeft een uitnodiging niet ingewikkelder te zijn dan vier woorden.

Vanmorgen stond er een bericht terug.

“Ja leuk.”

Dat vind ik misschien wel het mooiste aan zulke gesprekken.

Niet de mosselen.

Niet eens Spot.

Maar dat een foto van een maaltijd ineens verandert in een afspraak.

Een tafel die nog niet gedekt is.

Een avond die nog moet komen.

Misschien is dat wel de echte functie van goed eten.

Niet dat het vult.

Maar dat het mensen alvast een reden geeft om elkaar weer op te zoeken.

En terwijl ik dit schrijf staat beneden een Siemens combi-oven van bijna veertig kilo te wachten.

Voor €150 gekocht.

Hij past perfect.

Alleen het snoer is te kort.

Het leven blijft gelukkig een gevoel voor timing houden.

Vanavond til ik met tegenzin een oven op zijn plek.

Binnenkort schuif ik hopelijk zonder enige tegenzin aan voor een pan mosselen in Spot.

En eerlijk gezegd weet ik nu al welke klus de leukste wordt.