Er was eens een kies die vond dat één wortel voor amateurs was.
Twee was aardig. Drie begon ergens op te lijken. Maar deze had er vier. Een soort logistiek knooppunt rechtsonder in de mond, zorgvuldig aangelegd op een plek waar niemand er ooit om had gevraagd.
En alsof dat nog niet genoeg was, had hij besloten zichzelf van binnenuit te verbouwen. Een flink gat, helemaal tot aan de wortelsplitsing, met rondom de wortels een ontsteking die inmiddels kennelijk ook vond dat ze er woonde.
De tandarts keek.
Nog eens.
Hij maakte een foto.
En toen gebeurde iets zeldzaams.
De tandarts had geen kies.
“Die moet eruit.”
Dat was op zichzelf overzichtelijk. Arie was het daar zelfs volledig mee eens. Een kies die zich op deze schaal tegen zijn eigenaar keert, verspeelt uiteindelijk gewoon zijn verblijfsvergunning.
Alleen keek de tandarts naar die vier wortels en besloot dat dit een mooi moment was om de grenzen van zijn vakmanschap te respecteren.
“Kaakchirurg.”
En zo kwam het dat de tandarts geen kies had, de kies vier wortels had en Arie geen keuze.
Maandag wordt Joure gebeld.
Tot die tijd houden ibuprofen, paracetamol en amoxicilline de wacht, terwijl de verdachte zich nog één weekend verschanst in zijn vierwortelige bunker.
Maar zijn dagen zijn geteld.
Want zelfs een Meester van Kos moet soms accepteren dat het universum beslist.
Zonder kiezen. 😇