Niemand had gezien wie het had opgehangen.
Dat was op zichzelf niet vreemd. In Sursirai verschenen wel vaker dingen zonder dat iemand precies wist wie ermee begonnen was. Een bankje. Een formulier. Een deur waar gisteren nog een muur zat.
Maar dit bord was moeilijk over het hoofd te zien.
Het was groot.
Het was goud.
En er stond:
TOWER OF AMERICA
A TRUMP PROPERTY
Tersake was de eerste die er officieel iets van vond.
Hij stond onderaan de Toren der Verlichting met zijn handen op zijn rug en keek omhoog.
‘Dit kan niet.’
Kos kwam naast hem staan.
‘Het hangt er anders.’
‘Dat bedoel ik niet.’
‘Wat bedoel je dan?’
‘Dit is de Toren der Verlichting.’
Kos keek nog eens omhoog.
‘Dat staat er niet.’
Tersake haalde diep adem.
Er zijn momenten waarop zelfs een man die zijn leven aan formulieren heeft gewijd beseft dat formulieren tekortschieten.
Dit was zo’n moment.
Sam werd gebeld.
Sam belde iemand anders.
Die belde Washington.
Washington belde terug.
Daarna ging de telefoon opnieuw.
‘This is the President.’
Sam keek naar het toestel.
‘Van wat?’
Aan de andere kant bleef het even stil.
‘The United States of America.’
‘O.’
Dat maakte het gesprek overzichtelijker.
‘You have a tower.’
‘Wij hebben er elf,’ zei Sam.
‘Twelve.’
Sam keek naar Sai.
Sai zei niets.
‘Goed. Twaalf.’
‘Beautiful towers. Some people say the most beautiful towers anywhere.’
‘Bent u er geweest?’
‘Everybody knows them.’
‘Dat was mijn vraag niet.’
‘And now you have the Tower of America.’
Sam keek door het raam naar het gouden bord.
‘Nee. Wij hebben de Toren der Verlichting.’
‘Not anymore.’
‘Waarom niet?’
‘Because we renamed it.’
‘Wie is we?’
‘America.’
Sam schreef iets op een papiertje.
Amerika bellen over eigendomsrecht toren.
Hij streepte het meteen weer door.
Daar had niemand iets aan.
‘Meneer Trump,’ zei Sam, ‘Sursirai ligt niet in Amerika.’
‘We’ll look into that.’
Daarna werd de verbinding verbroken.
Tersake had ondertussen formulier XI-14 gevonden.
Aanvraag tot wijziging van de naam van een bestaand bouwwerk met onduidelijke eigendomsverhoudingen.
Het formulier bestond uit zes pagina’s en moest worden ondertekend door de eigenaar.
Dat leverde een nieuw probleem op.
Niemand wist van wie de Toren der Verlichting was.
‘Van Verlichting?’ opperde Kos.
Tersake keek hem aan.
‘Verlichting is geen rechtspersoon.’
‘Dat lijkt me juist een voordeel.’
Tersake ging weer naar binnen.
De volgende ochtend stond de nieuwe naam op de Lânkaart.
Niemand wist wie dat had gedaan.
Sam verdacht Washington.
Washington ontkende.
De maker van de Lânkaart zei dat hij alleen een correctie had doorgevoerd omdat er nu eenmaal een bord hing.
‘Maar dat bord klopt niet.’
‘Dan moet je het bord weghalen.’
‘Wie?’
‘Degene die erover gaat.’
Daarmee was het probleem voorlopig opgelost.
Na drie weken arriveerde de eerste bus.
TOWER OF AMERICA TOUR
Zevenendertig Amerikanen stapten uit.
Ze maakten foto’s.
Een man uit Ohio vroeg waar de giftshop was.
Er was geen giftshop.
Een week later wel.
Niemand wist precies wie ermee begonnen was.
Er werden petjes verkocht.
MAKE SURSIRAI GREAT AGAIN
Ze verkochten uitstekend.
Kos kocht er twee.
‘Voor later.’
Na zes weken vertelde Trump tijdens een persconferentie dat de Tower of America een van de oudste Amerikaanse torens ter wereld was.
Een journalist merkte op dat de toren niet in Amerika stond.
‘That’s what they used to say about the lake.’
De journalist wilde nog iets vragen.
Trump wees naar iemand anders.
Bram had zich tot dan toe niet met de kwestie bemoeid.
Op een ochtend liep hij naar de toren.
Hij keek naar het gouden bord.
Tersake stond ernaast met inmiddels drie mappen correspondentie.
‘We zijn dichtbij,’ zei Tersake.
Bram keek naar hem.
‘Ik heb nu vastgesteld dat niemand toestemming heeft gegeven.’
Bram keek weer omhoog.
‘De volgende stap is vaststellen wie geen toestemming had hoeven geven.’
Bram dacht daar even over na.
Toen zei hij:
‘Kwak.’
Tersake sloot de bovenste map.
‘Dat dacht ik zelf ook.’
Het bord bleef hangen.
Niet omdat iemand had besloten dat het mocht.
Ook niet omdat iemand geloofde dat de toren werkelijk de Tower of America heette.
Het bleef hangen omdat iedereen dacht dat iemand anders bevoegd was het weg te halen.
Na een jaar stond in een reisgids:
Tower of America, voorheen Toren der Verlichting.
Na twee jaar:
Tower of America, lokaal ook wel Toren der Verlichting genoemd.
Na drie jaar:
Tower of America.
Veel later vond Sai achter in zijn toren een oud houten bord.
De verf was hier en daar verdwenen.
Er stond:
TOREN DER VERLICHTING
Hij hing er geen kaartje bij.
Geen jaartal.
Geen uitleg.
Sai deed dat soort dingen niet.
Kos had de toren bewaakt.
Sai had onthouden hoe hij heette.