Hij had de droom jarenlang bij zich gedragen.
Eerst vooraan, waar iedereen haar kon zien. Later in een binnenzak. Uiteindelijk ergens tussen een oude sleutel en een brief die hij nooit meer las.
Op de kaart van Kwartsoog stond een toren waarin verdwenen dromen zouden worden bewaard. Hij zocht haar bij iedere terp, achter elke bocht en in de mist boven de sleatten.
Maar wie zijn droom zoekt, loopt voorbij.
Jaren later keerde hij terug zonder kaart. Niet omdat hij de toren had opgegeven. Hij was eenvoudig vergeten waarom hij onderweg was.
Bij een kruising bleef hij staan.
Achter hem ging een deur open.
In de toren stonden geen kisten met verloren plannen. Geen rekken vol beroepen die nooit waren begonnen, reizen zonder vertrekdatum of huizen die alleen op ruitjespapier hadden bestaan.
Er was één kamer.
Op tafel lag iets wat hij onmiddellijk herkende en toch niet kon benoemen.
‘Is dit van mij?’ vroeg hij.
De hoeder haalde zijn schouders op.
‘Je hebt het lang genoeg gedragen om te denken van wel.’
Hij raakte het niet aan.
Langzaam begreep hij dat de droom nooit verdwenen was. Alleen de noodzaak om haar uit te laten komen was verdwenen.
Dat maakte haar niet kleiner.
Alleen lichter.
Toen hij vertrok, bleef de droom op tafel liggen. Niet achtergelaten. Niet teruggevonden. Gewoon eindelijk vrij van een bestemming.
Boven de ingang verschenen twee regels:
Wie zijn droom zoekt, loopt voorbij.
Wie haar vergeten is, mag naar binnen.
De volgende ochtend tekende Kwartsoog Toren IV op de kaart.
Op de plek waar de reiziger haar niet had gevonden.