Als kind kon ik verdwijnen in een boek.

Niet een beetje lezen, maar verdwijnen. Zo diep dat de wereld om mij heen ophield te bestaan. Mijn slechthorendheid hielp daarbij. Waar anderen werden afgeleid door geluiden, zat ik volledig in het verhaal. Van stripboek tot dikke roman: als het goed was geschreven, was ik weg.

Later ontdekte ik dat het leven iets gemeen heeft met een boek.

Toen ik als peuter van drie door een herder in mijn hoofd werd gebeten en 33 hechtingen kreeg, wist ik niet wat dat zou betekenen. Als rhesusbaby had ik al een bijzondere start gemaakt. Nog later kwam de slechthorendheid, en jaren daarna het herseninfarct.

Als je midden in zo'n hoofdstuk zit, wil je vaak weten hoe het afloopt.

Maar zo werkt een boek niet.

Je kunt niet naar bladzijde 247 springen om te kijken of het goed komt. Je kunt niet alvast het laatste hoofdstuk lezen om jezelf gerust te stellen. De enige manier om erachter te komen, is door verder te lezen.

Dat heb ik langzaam geleerd.

De mooiste dingen in mijn leven heb ik zelden zien aankomen. Fotografie niet. Een marathon niet. De mensen die ik ontmoette niet. Zelfs de gesprekken die ik tegenwoordig voer over productieplanning, dashboards en processen had ik vroeger niet kunnen voorspellen.

Ze stonden gewoon op een volgende bladzijde.

Misschien is dat wel waarom ik tegenwoordig anders naar het leven kijk.

Niet omdat ik weet wat er gaat gebeuren.

Maar omdat ik heb geleerd dat er altijd nog een bladzijde volgt.

Als ik ooit terugkijk op mijn leven, zie ik waarschijnlijk niet alleen de grote gebeurtenissen. Ik zie dan ook de kleine momenten die achteraf een afslag bleken te zijn. Een ontmoeting. Een gesprek. Een kans. Een tegenslag die later een geschenk bleek te bevatten.

Alles had zijn plaats.

Niet omdat alles gemakkelijk was.

Maar omdat alles iets toevoegde aan het verhaal.

En misschien zijn we allemaal wel een boek aan het schrijven terwijl we denken dat we het aan het lezen zijn.

Ik weet niet hoeveel hoofdstukken er nog volgen.

Maar ik heb inmiddels geleerd dat je alleen op de volgende bladzijden komt door te blijven lezen.

Dus lees ik verder.

Niet gehaast.
Niet bang voor spoilers.
Gewoon nieuwsgierig.

Want ergens verderop wacht een hoofdstuk dat ik nog niet ken.

En de enige manier om daar te komen, is door de bladzijde om te slaan.

Misschien is dat wel wat vertrouwen is.

— Arie Bruinsma