Denkdorp lag nergens in het bijzonder.
Het stond wel op de kaart, maar alleen op gisterachtige dagen. Wie ernaar zocht, reed er altijd voorbij. Wie geen idee had waar hij naartoe ging, kwam vanzelf langs het bord:
Denkdorp
U bent er bijna geweest
Bij de ingang van het dorp stond een vervelingsmechanisme. Niemand wist precies waarvoor het diende. Volgens de handleiding moest het voorkomen dat mensen te lang hetzelfde bleven denken. Zodra een gedachte begon te vervelen, gaf het mechanisme een klein kuchje en stuurde de gedachte een andere kant op.
Meestal werkte dat.
Soms ook niet.
Dan kwam de gedachte terecht bij Kwartsoog, de plaatselijke kaartmaker. Hij had één goed oog, één half oog en een kwartsoog waarmee hij dingen kon zien die er nog niet waren. Zijn kaarten waren daardoor bijzonder nauwkeurig, alleen niet voor de wereld zoals die op dat moment bestond.
De burgemeester vond hem kaartvreemd.
Kwartsoog beschouwde dat als een compliment.
Op een ochtend ontdekte hij achter de bakkerij een handelspoliep. Het dier had acht armen, zeven aktetassen en een uitzonderlijk talent om dingen te verkopen die niemand nodig had. Nog voor de middag had hij drie ongebruikte omwegen, een tweedehands toekomst en het alleenrecht op twijfel verkocht.
Dat trok de aandacht van meneer Tersake.
Tersake was voorzitter van de gemeentelijke commissie voor zaken die dringend besproken moesten worden voordat iemand ontdekte dat ze nergens over gingen.
‘Wat is hier gaande?’ vroeg hij.
De handelspoliep overhandigde hem een formulier.
‘Dat staat hierin.’
Het formulier bleek zelfschrijvend. Zodra Tersake een vraag wilde stellen, verscheen het antwoord al op papier. Niet het juiste antwoord, maar wel een overtuigend antwoord met een keurige bronvermelding naar een rapport dat nog geschreven moest worden.
Tersake was onder de indruk.
‘Hier kunnen we beleid van maken.’
Kwartsoog keek door zijn kwartsoog en zag hoe Denkdorp langzaam veranderde in een plaats waar ieder antwoord al klaarstond voordat iemand nieuwsgierig kon worden.
Hij liep naar het vervelingsmechanisme en draaide de grote koperen knop van logisch naar Hegartiaans.
Het apparaat begon te brommen.
De rechte weg door het dorp maakte een onverwachte bocht. De gemeentelijke regels veranderden in vragen. Het zelfschrijvende formulier schreef ineens:
Misschien moeten we eerst eens kijken wat er gebeurt.
Tersake verbleekte.
De handelspoliep begon spontaan zijn eigen aktetassen terug te kopen.
En op de kaart van Kwartsoog verscheen een nieuwe weg. Hij liep nergens rechtstreeks naartoe, maar kwam onderweg langs een idee dat niemand in Denkdorp eerder had gezien.
De dorpelingen volgden hem.
Niet omdat ze wisten waar de weg eindigde.
Maar omdat ze eindelijk weer nieuwsgierig waren.
Sindsdien staat onder het plaatsnaambord van Denkdorp een tweede bordje:
Rechtdoor bestaat hier niet.
Gelukkig maar.