Misschien is dit geen Arie 2.0 zoals je dat vroeger zou hebben bedoeld.
Niet: nu ga ik mezelf opnieuw uitvinden.
Eerder: nu begin ik patronen te herkennen die er al die tijd al waren.
Als ik naar mijn werk, mijn gesprekken en mijn projecten kijk, zie ik telkens dezelfde persoon opduiken. Alleen steeds in een andere gedaante.
De fotograaf vraagt: wie is deze mens werkelijk?
De logisticus vraagt: wat gebeurt hier werkelijk?
De Pyramid-denker vraagt: wat is hier eigenlijk de bedoeling?
De Leite-man vraagt hoe we het menselijk houden. De Kos-fantast vraagt welke betekenis erachter schuilt. Het lijken verschillende rollen, maar eigenlijk zijn het variaties op dezelfde vraag.
Een buitenstaander zou misschien zeggen: Arie is fotograaf. Een collega bij ODJ zou zeggen: Arie is logisticus. Iemand die Pyramid leest, ziet misschien een organisatiekundige. Iemand die Leite leest, ziet een verhalenverteller.
En thuis klinkt het waarschijnlijk eenvoudiger.
Dat is Arie.
Ik ben zelden gefascineerd door het object zelf. Niet door de camera. Niet door Excel. Niet door software. Niet door een woonark.
Ik ben gefascineerd door wat erachter zit.
Daarom klopt managementfilosoof ook maar half. Dat klinkt alsof Pyramid ontstond uit boeken en collegezalen. Terwijl het eerder ontstond tussen pakbonnen, voorraadmutaties, dashboards en boterhammen.
Misschien zijn er drie lagen zichtbaar geworden.
Arie 1.0 was de doener. Beton, planning, logistiek, fotografie, dingen voor elkaar krijgen. Veel leren door te doen.
Arie 1.5 werd de bouwer. HeitOS, planners, dashboards, websites, workflows en systemen. Niet alleen uitvoeren, maar ook verbeteren.
En ergens onderweg kwam daar het herseninfarct tussendoor.
Niet als einde van het verhaal, maar wel als kantelpunt. Alsof de vanzelfsprekendheid even uit de dingen werd gehaald. Tempo, aandacht, energie en betekenis kwamen ineens dichter op elkaar te liggen.
Arie 2.0 is misschien de betekeniszoeker. Niet meer alleen: hoe lossen we dit op? Maar ook: waarom ontstaat dit probleem eigenlijk?
Dat maakt het niet minder praktisch. Integendeel. De beste ideeën blijven pas overeind wanneer ze morgen ergens gebruikt kunnen worden.
Arie Bruinsma onderzoekt hoe betekenis zichtbaar blijft in een steeds complexere wereld.
Dat verklaart fotografie, logistiek, Pyramid, HeitOS, Leite en Kos beter dan een functietitel ooit kan doen.
Vroeger herkende ik patronen en handelde ernaar. Nu herken ik dat ik patronen herken.
En als het even kan, bouw ik er dezelfde nacht nog iets voor.
Misschien is dat uiteindelijk wel HeitOS.
Geen nieuwe Arie.
Wel dezelfde Arie, met een volgende laag zichtbaar.