Dichtbij genoeg om te blijven kijken

Bij een portret willen we vaak weten wie iemand is.

Wat doet deze persoon? Waar komt die vandaan? Wat is het verhaal?

Bij Deep Portrait wilde ik die vragen juist even laten rusten.

Wat blijft er over wanneer een portret niets anders hoeft te vertellen dan: hier ben ik?

Daarom zijn de beelden sober. Zwart-wit. Dicht op de huid. Zonder omgeving die alvast uitlegt hoe we naar iemand moeten kijken.

Van zo dichtbij kun je je niet verstoppen achter een houding, maar je kunt ook niet worden teruggebracht tot één snelle indruk. Een frons kan streng lijken en een ogenblik later kwetsbaar. Een vaste blik kan afstand houden, maar ook uitnodigen.

De camera ziet lijnen, poriën en licht. Maar een goed portret begint voor mij pas wanneer je daar doorheen kijkt en merkt dat je nog steeds niet precies weet wie er tegenover je staat.

Dat is geen tekortkoming.

Dat is de ruimte die een mens verdient.

Misschien betekent een diep portret daarom niet dat je iemand volledig doorgrondt. Misschien betekent het alleen dat je lang genoeg blijft kijken om te begrijpen dat niemand in één beeld past.