Hoeveel emmers water gaan er in de zee?
Eén.
Als die maar groot genoeg is.
Die gedachte schoot me te binnen toen ik langs een huis liep dat ik mooi vond en niet kon betalen.
Hoeveel foto’s moet je verkopen om een huis van een miljoen te kunnen betalen?
Ook één.
Als die maar duur genoeg is.
Alleen: wie betaalt er nu een miljoen voor een foto?
Waarschijnlijk niemand.
Het was een knipoog. Een rekensom die nergens op sloeg en daarom interessant genoeg was om nog even niet weg te gooien.
Ik had namelijk een foto.
Julia.
Geen door AI bedacht gezicht. Geen model dat alleen in een computer bestaat. Julia is echt. De foto is echt. Haar blik was er al voordat iemand over pixels, certificaten of databases begon.
De foto meet 262 bij 347 pixels.
90.914 in totaal.
Wat als je die ene foto niet aan één miljonair verkoopt, maar uiteen laat vallen in 90.914 afzonderlijke kleurvlakken?
Daar veranderde de grap.
Het huis bleef staan waar het stond. Het was de aanleiding, niet het doel.
De vraag werd niet langer hoe ik een huis kon betalen. De vraag werd wat er gebeurt wanneer je een menselijk portret verdeelt.
Wat bezit je als je één pixel krijgt?
Een kleur?
Een nummer?
Een plek in een groter geheel?
En wanneer wordt zo’n los vlakje weer Julia?
Vanaf de grond zie je misschien alleen blauw, huid, licht of schaduw. Pas wanneer je afstand neemt, verschijnt haar oog. Nog verder weg kijkt Julia terug.
Daarom begint het project niet meteen met alle 90.914 pixels.
Eerst één oog.
Kleurvlakken van tien bij tien centimeter. Los van elkaar bijna niets. Samen een blik van enkele meters groot.
Wie meedoet, koopt geen aandeel in Julia. Geen auteursrecht. Geen investering met een beloofde waardestijging. Alleen een genummerd bewijs van deelname, verbonden aan één positie en één kleur in het werk.
Het interessante zit niet in wat zo’n stukje afzonderlijk waard is.
Het zit in wat het alleen nooit kan worden.
JULIA is daarmee ook een AI-testproject.
Niet omdat AI de foto maakte. Dat deed ik.
AI helpt bij het werk eromheen: 90.914 posities berekenen, kleuren vastleggen, nummers beheren, certificaten koppelen en zichtbaar maken hoe de foto zich langzaam over mensen en plaatsen verspreidt.
De machine mag ordenen.
De mens blijft het onderwerp.
Misschien is dat uiteindelijk de echte proef. Niet of AI kunst kan maken, maar of AI kan helpen iets zorgvuldig uiteen te laten vallen zonder dat de betekenis verdwijnt.
Ik liep langs een huis dat ik niet kon betalen.
Daaruit ontstond geen plan om samen dat huis te kopen.
Er ontstond een kunstwerk over kijken, eigendom, afstand en samenhang.
Ik hoef maar één foto te verkopen.
Als ze maar duur genoeg is.
Of misschien hoeft ze helemaal niet verkocht te worden om haar werk te doen.
Een foto kan uiteenvallen. Een blik niet.