Je merkt het aan alles. De straatversiering hangt weer. Vlaggen wapperen, bogen staan overeind en overal verschijnen de kleuren die vertellen dat het bijna zover is.
Het gonst in Sint Nyk.
Als je 's avonds door het dorp fietst of wandelt, hoor je hier en daar muziek. Er wordt getest. Achter een schuifdeur klinkt gelach, even verderop het geluid van een slijptol of een verfspuit. In de bouwschuren wordt nog hard gewerkt. Er is altijd nog iets dat nét af moet, een detail dat mooier kan of een techniek die nog één keer wordt uitgeprobeerd.
En toch is er één ongeschreven wet waar iedereen zich aan houdt.
Op de eerste donderdag van september, klokslag tien uur, is de wagen klaar.
Dan gaan de deuren open. De spanning maakt plaats voor trots. Maanden van bouwen, puzzelen, improviseren en samenwerken komen samen op het moment dat de eerste wagen de straat opdraait. Dan is het niet langer een geheim achter een schuurdeur, maar een verhaal dat door het hele dorp rijdt.
Dat is misschien wel het mooiste van de Allegorische Optocht. Niet alleen de creativiteit van de wagens, maar het gevoel dat een heel dorp wekenlang ergens samen naartoe leeft. Iedereen kent de geheimen, maar niemand verklapt ze. Iedereen hoort de muziek, ziet de bedrijvigheid en voelt dat het bijna zover is.
In de dagen voor de optocht hoor je in Sint Nyk regelmatig:
Us Lieve Hear is in Sint Nykster.
Vrij vertaald: onze lieve Heer is een Sint Nykster.
Het wordt natuurlijk met een glimlach gezegd. Misschien helpt het dat de Nicolaaskerk al eeuwenlang over het dorp uitkijkt. Alsof ze van bovenaf een oogje in het zeil houdt. Bewijzen zijn er niet, maar mooie verhalen hoeven zich niet altijd door feiten te laten begrenzen.
Wonder boven wonder heeft de optocht door de jaren heen vaak prachtig weer gehad. Alsof de zon weet dat het dorp er maanden naartoe heeft geleefd.
Toch wordt er altijd met een schuin oog naar de weersverwachting gekeken. Niet in paniek, maar met een mengeling van hoop en vertrouwen. De oudere Sint Nyksters kennen ook dat ene verhaal van lang geleden, toen het weer zó slecht was dat de optocht werd uitgesteld naar zaterdag. Toen het ook zaterdag niet kon, ging de optocht uiteindelijk helemaal niet door. Zo uitzonderlijk was dat, dat het nog steeds wordt verteld.
Misschien maakt juist dat de uitspraak zo mooi. Ze is niet gebaseerd op zekerheid, maar op ervaring. Op tientallen jaren waarin het steeds weer goed kwam.
Dus als de voorspellingen een paar dagen van tevoren somber zijn, haalt iemand ongetwijfeld zijn schouders op en zegt:
Us Lieve Hear is in Sint Nykster.
Het gonst in Sint Nyk.
En over een paar dagen begrijpt iedereen waarom.