Soms, meestal ergens tussen gisteren en morgen, begint de lucht zachtjes te bewegen.
Niet groen.
Niet paars.
Maar in kleuren die je pas ziet zodra je ophoudt ze een naam te geven.
Bram kijkt één keer omhoog, knikt en zegt:
‘De hemel is weer aan het heroverwegen.’
Niemand kijkt verbaasd op.
Kwartsoog legt uit dat het noorderlicht ontstaat wanneer alle vergeten gedachten uit Elders tegelijk besluiten dat ze toch nog even langs willen komen. Ze botsen onderweg tegen de Toren der Verlichting, laten een paar veren vallen en verdwijnen weer.
Tersake heeft daar uiteraard een andere verklaring voor.
Hij heeft een formulier.
Daarop staat:
Oorzaak: onbekend.
Status: administratief zichtbaar.
Kleur: afhankelijk van de kijkrichting.
Wanneer bezoekers vragen hoe laat het noorderlicht begint, antwoordt de plaatselijke VVV:
‘Meestal net nadat u bent gestopt met wachten.’
Soms beweegt het licht als een gordijn.
Soms als water.
En heel soms vormt het heel even woorden.
Niemand kan ze lezen.
Behalve kinderen, eenden en mensen die onderweg hun route zijn kwijtgeraakt.
Volgens de oude bewoners is het trouwens helemaal geen licht.
Het is de Lânkaart die zichzelf ’s nachts even uitvouwt om te controleren of alle torens nog op de verkeerde plek staan.
En als je heel goed luistert terwijl de lucht beweegt…
…hoor je heel in de verte iemand zeggen:
‘Credits zijn vandaag niet nodig.’
Dan weet iedereen genoeg.
Er is noorderlicht boven Sursirai. 🌠