Er zijn mensen die AI gebruiken om sneller te schrijven. Er zijn mensen die AI gebruiken om plaatjes te maken. Ik gebruik Codex vooral als een collega die nooit moe wordt van uitzoeken.

Dat klinkt misschien technisch, maar eigenlijk is het heel praktisch.

Overdag werk ik in de logistiek. Daar probeer ik processen overzichtelijker te maken, Excel slimmer te laten werken en fouten eerder zichtbaar te krijgen. Thuis stap ik een andere wereld binnen: fotografie, verhalen en software. Juist daar is Codex voor mij uitgegroeid tot een onmisbaar hulpmiddel.

Niet om het werk over te nemen

Codex bedenkt mijn ideeën niet.

De foto’s maak ik zelf. De verhalen schrijf ik zelf. De keuzes blijven van mij.

Wat Codex wél doet, is het stuk tussen idee en uitvoering kleiner maken.

Een programma bouwen waar ik vroeger weken over zou doen, wordt ineens haalbaar. Niet omdat Codex het allemaal weet, maar omdat we samen kunnen itereren. Ik leg uit wat ik wil, Codex schrijft een eerste versie, ik test, zie wat beter kan en we bouwen verder.

Eigenlijk precies zoals je met een goede collega werkt.

Van idee naar gereedschap

De mooiste voorbeelden zijn misschien wel de programma’s die inmiddels echt onderdeel van mijn dagelijkse werk zijn geworden.

RAW Maestro helpt mij mijn fotografie sneller te organiseren.

Voor mijn fotoarchief bouwden we een zoekmachine die duizenden beelden op meerdere schijven kan indexeren, voorzien van trefwoorden en vervolgens razendsnel terugvinden. Dat betekent minder zoeken en meer tijd voor de foto’s zelf.

Ook in Excel ontstaan steeds vaker hulpmiddelen die precies doen wat ik nodig heb, omdat ze niet voor iedereen gemaakt zijn, maar voor mijn manier van werken.

Dat is misschien wel de grootste kracht van AI: niet standaardsoftware gebruiken, maar je eigen gereedschap bouwen.

Een gesprek in plaats van een opdracht

Wat mij opvalt, is dat Codex het beste werkt wanneer je niet denkt in opdrachten, maar in gesprekken.

Soms begint iets met één zin.

‘Het zou handig zijn als…’

Een uur later staat er een werkend programma.

Niet omdat de eerste versie perfect is, maar omdat iedere versie weer een stapje dichter bij het eindresultaat komt.

Dat proces lijkt verrassend veel op fotograferen. Ook daar maak je niet direct de perfecte foto. Je kijkt, corrigeert, probeert opnieuw en ontdekt onderweg vaak iets wat je vooraf niet had bedacht.

Creativiteit krijgt meer ruimte

Misschien is dat wel de grootste verandering.

Vroeger kostten technische ideeën zoveel tijd dat ze vaak op een lijstje bleven staan.

Nu kan ik ze daadwerkelijk uitproberen.

Sommige verdwijnen weer.

Andere groeien uit tot iets dat ik iedere dag gebruik.

Daardoor blijft er juist meer ruimte over voor het creatieve deel: kijken, schrijven, fotograferen en verhalen vertellen.

AI als gereedschap

Ik zie Codex niet als vervanger van creativiteit.

Ik zie het als een bijzonder stuk gereedschap.

Zoals een goede camera een fotograaf niet creatief maakt, maar hem wel helpt zijn visie vast te leggen.

Of zoals een accuboormachine nog steeds niet weet waar de plank moet hangen.

De richting blijft van de mens.

De toekomst

Ik vermoed dat dit nog maar het begin is.

Steeds vaker zal ik software gebruiken die niet uit een doos komt, maar precies is gebouwd voor mijn eigen manier van werken. Kleine hulpmiddelen die tijd besparen, overzicht geven of simpelweg iets mogelijk maken wat gisteren nog niet bestond.

Niet omdat technologie het doel is.

Maar omdat minder tijd aan gereedschap betekent dat er meer tijd overblijft voor mensen, fotografie en verhalen.

En uiteindelijk is dat precies waar ik Codex voor inzet.