Het begon met een pakbon.

Bij verzendmethode stond: Sendy.

Ik kende Sendy niet, maar volgens René was het een uitstekende naam voor een transportdienst. Daar had hij gelijk in. Sendy klinkt alsof er niets mis kan gaan.

Sendy. Wij brengen het wel.

Alleen ontbrak er volgens de pakbon een boek. Eén exemplaar zou worden nageleverd. Dat leek eenvoudig. Even het openstaande orderbestand erbij, zoeken op de titel en klaar.

Bijna.

De titel kwam overeen, maar de EAN niet.

En zo scherp moet je dus zijn, zelfs op vrijdag. Een titel kan hetzelfde lijken, maar een ander nummer is een ander boek. Misschien een nieuwe editie, misschien een oud artikel, misschien gewoon iets wat administratief ooit een verkeerde afslag heeft genomen.

Dus niet boeken. Eerst kijken, dan koppelen.

Een collega in Heerenveen mocht eerst maar eens doorgeven wat er werkelijk volgens de Sendy-methode was binnengekomen. Ondertussen ging een andere collega op onderzoek uit bij de uitgeverij. Hij had ooit honderd tickets tegelijk openstaan, dus van één verdwaald boek schrikt hij niet meer. Bovendien had hij na vandaag vakantie. Dan wil je zo’n mysterie natuurlijk nog even oplossen voordat je de deur achter je dichttrekt.

Niet veel later kwam het antwoord.

Foutje bij de uitgeverij. Het juiste boek wordt nageleverd.

Klaar.

Tenminste, dat deel van het verhaal.

Want ondertussen stonden er Zuid-Afrikaanse melktertjies op tafel. Zelfgemaakt, vermoedelijk door iemand die beter kan bakken dan degene die ze had meegenomen. Met kaneel, vanillepudding en kleine Zuid-Afrikaanse vlaggetjes erin.

De speurder had er volgens mij twee.

Of nou ja… twee vlaggetjes waren in ieder geval zichtbaar. Ook hier geldt: pas na een fysieke telling mag je iets definitief vastleggen.

En zo werd het toch een mooie vrijdag. De juiste EAN kwam later, de verkeerde werd niet zomaar gekoppeld en de melktertjies waren uitstekend. Zelfs Dennis werkte stug door alsof het vrijdag was, nadat hij eerder nog dacht dat het donderdag was.

Toen kwam Sendy opnieuw ter sprake.

Als Sendy iets brengt, wie lost het dan op als het misgaat?

Mendy misschien.

En als Mendy er ook niet uitkomt?

Bel Wendy. Wendy weet van wanten.

Daar moesten we voorzichtig mee zijn. Want bij Wendy en wanten kwamen onmiddellijk herinneringen boven aan een televisieprogramma waar ik vroeger natuurlijk nooit naar keek.

De PinUp Club.

Veel natuur.

En zo ging ik op een gewone vrijdag, nog voor twaalf uur, van een pakbon naar een foutieve EAN, van een Zuid-Afrikaans gebakje naar twee vlaggetjes en van Sendy uiteindelijk naar Wendy.

Je kunt zo’n verhaal niet bedenken.

Je hoeft alleen maar langzaam genoeg te kijken terwijl het gebeurt.