Een landschap kun je herkennen aan de horizon. Een taal aan haar klank. Een traditie aan wat mensen blijven herhalen.
Maar hoe herken je een Fries?
Met It Gesicht fan Fryslân ging ik niet op zoek naar één gezicht dat voor de provincie kon spreken. Ik wilde juist zien hoeveel verschillende mensen zich verbonden voelen met dezelfde plek.
Bekend en onbekend. Jong en oud. Mensen die hier geboren zijn en mensen die hier hun thuis vonden.
Een provincie krijgt pas een gezicht wanneer je de tijd neemt om haar mensen aan te kijken.
Voor ieder portret stond een ontmoeting. Soms kort, soms uitgebreid. Maar steeds was er dat moment waarop iemand niet langer een naam op een lijst was, maar een mens voor mijn camera.
De vraag wat iemand Fries maakt, bleek al snel niet met uiterlijk te beantwoorden. Niet met taal alleen. Niet met geboortegrond, beroep of bekendheid.
Misschien zit het in verbondenheid. In de plek waar iemand zich verantwoordelijk voor voelt. In het landschap dat wordt gemist zodra het uit zicht raakt. Of gewoon in het besef: hier hoor ik.
De 111 portretten vormen daarom geen sluitende definitie van Fryslân. Ze laten juist zien waarom zo'n definitie tekort zou schieten.
Elk gezicht voegt een ander antwoord toe.
En samen stellen ze de vraag opnieuw.
Bekijk alle 111 gezichten