Het begon met een uitnodiging.

Niemand wist wie haar had verstuurd.

Vergadering — 10.00 uur
Locatie — Bureau voor Onverwachte Aanwezigheid
Onderwerp —

Achter dat laatste woord stond niets.

Dat was ongebruikelijk, zelfs voor een organisatie die ontstaan was voordat iemand had besloten haar op te richten.

Om vijf voor tien zat Moppernoot al aan tafel.

Hij was graag vroeg bij vergaderingen. Niet uit betrokkenheid, maar omdat hij dan voldoende tijd had om bezwaar te maken tegen de opstelling van de stoelen.

‘Ze staan te dicht bij elkaar,’ zei hij.

Fluisterien keek naar de lege stoel naast hem.

‘Wie bedoel je met ze?’

‘Alle stoelen.’

‘Ook de lege?’

‘Vooral de lege. Je weet nooit wie daarop gaat zitten.’

Fluisterien knikte. Ze hoorde vaker zorgen die nog niet hardop waren uitgesproken.

Om twee voor tien kwam Vonkel binnen. Het lampje op zijn hoofd brandde al.

‘Ik heb een idee!’

Moppernoot sloot zijn ogen.

‘De vergadering is nog niet begonnen.’

‘Dan kan het idee alvast wennen.’

‘Waaraan?’

‘Aan weerstand.’

Moppernoot keek even op.

Daar kon hij weinig tegenin brengen.

Precies om tien uur verscheen Kosbert.

Hij liep naar de tafel, ging op de enige stoel zitten die volgens Moppernoot op de juiste afstand stond en keek rustig om zich heen.

De anderen wachtten.

Kosbert wachtte ook.

Na een minuut stak Borstelien haar hand op.

‘Wie zit de vergadering voor?’

Iedereen keek naar Kosbert.

Kosbert haalde zijn schouders op.

Dat werd als instemming beschouwd.

Pluisbert legde een vel papier voor zich neer. Hij was aangewezen als notulist omdat niemand anders vrijwillig zo dicht bij een potlood wilde zitten.

Bovenaan schreef hij:

Notulen van de vergadering zonder onderwerp

Daaronder tekende hij per ongeluk een wolkje.

‘Goed,’ zei Moppernoot. ‘Wat is het onderwerp?’

Het bleef stil.

Fluisterien draaide haar grote oren iets naar voren.

‘Ik hoor niets.’

‘Dat klopt,’ zei Borstelien. ‘Er is nog niets gezegd.’

‘Nee,’ zei Fluisterien. ‘Ik bedoel daaronder.’

Ze wees naar de tafel.

Iedereen keek.

De tafel zag eruit zoals tafels er doorgaans uitzien wanneer er niets bijzonders mee aan de hand is. Vier poten, een blad en enkele krassen die tijdens eerdere vergaderingen waren ontstaan.

‘Wat hoor je?’ vroeg Vonkel.

Fluisterien legde haar oor tegen het hout.

‘Een vraag.’

‘Welke vraag?’

‘Dat weet ik niet. Hij wordt niet gesteld.’

Moppernoot zuchtte.

‘We kunnen moeilijk vergaderen over een vraag die niemand stelt.’

Het lampje op Vonkels hoofd ging feller branden.

‘Dat kunnen we juist uitstekend.’

‘Nee.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik tegen ben.’

‘Waartegen?’

Moppernoot dacht na.

Het was een vervelende vraag. Hij was gewend tegen voorstellen te zijn, maar er lag nog geen voorstel. Het voelde alsof iemand hem gevraagd had een deur dicht te doen in een muur die nog gebouwd moest worden.

Kwartsoogje bekeek ondertussen het lege uitnodigingsformulier. Zijn eerste oog las de woorden. Zijn tweede oog bestudeerde de ontbrekende tekst. Zijn derde oog keek naar een kruimel naast Pluisbert.

‘Ik zie een verband,’ zei hij.

‘Natuurlijk,’ mompelde Moppernoot.

‘Het onderwerp is leeg.’

‘Dat hadden we vastgesteld.’

‘De stoel naast Moppernoot is ook leeg.’

Moppernoot schoof onmiddellijk iets verder bij de stoel vandaan.

‘En Pluisberts papier was leeg voordat hij begon te schrijven.’

Pluisbert keek naar zijn notulen.

Het wolkje was inmiddels veranderd in iets wat op een schaap leek.

‘Wat betekent dat?’ vroeg Borstelien.

Kwartsoogje keek met alle drie zijn ogen een andere kant op.

‘Dat weet ik nog niet.’

Borstelien stond op.

Zonder iets te zeggen liep ze naar de hoek van de kamer. Daar stond een kast die tijdens de oprichting van het Bureau was neergezet en daarna door iedereen was vergeten.

Ze opende de onderste deur.

Er lag een doos.

Op de doos stond:

ONBEHANDELDE ZAKEN

‘Kijk,’ zei Borstelien. ‘Een vergeten hoek.’

In de doos zaten geen dossiers.

Geen formulieren.

Geen klachten, aanvragen of besluiten.

Alleen een klein geel kaartje.

Kosbert stond op en pakte het.

Op de voorkant stond niets.

Op de achterkant ook niet.

‘Dat is waardeloos,’ zei Moppernoot.

Vonkel boog zich eroverheen.

‘Of belangrijk.’

‘Waarom?’

‘Omdat er nog alles op kan staan.’

‘Er staat niets op.’

‘Precies.’

Het lampje op zijn hoofd begon nu zo fel te branden dat Streep, die tot dat moment stil tegen de muur had geleund, een halve stap opzij deed.

Daarmee kwam hij precies op de grens tussen het licht en de schaduw te staan.

‘Bijna,’ zei hij.

‘Bijna wat?’ vroeg Pluisbert.

‘Dat weet ik niet. Maar ik sta er vlak naast.’

Nippelien voelde aan het hendeltje op haar rug.

‘Zal ik?’

‘Nee,’ zei iedereen tegelijk.

Plof schrok daarvan.

Er klonk een doffe bons.

Niemand zag waar die vandaan kwam, maar plotseling stond er midden op tafel een klein houten kistje.

Het was er een ogenblik eerder niet geweest.

Dat wist iedereen zeker.

Zelfs Kwartsoogje.

Op het deksel stond één woord:

BEGIN

Kosbert legde zijn hand op het kistje.

‘Niet openen,’ zei Moppernoot onmiddellijk.

Iedereen keek hem aan.

‘Waarom niet?’ vroeg Borstelien.

Moppernoot keek naar de doos. Naar het kaartje. Naar de lege uitnodiging en het kistje dat zonder toestemming op tafel was verschenen.

Toen rechtte hij zijn rug.

‘Omdat we eerst moeten vaststellen wie verantwoordelijk is als er iets uit komt.’

Kosbert haalde zijn schouders op.

Daarna opende hij het kistje.

Er zat niets in.

Helemaal niets.

De medewerkers van het Bureau keken zwijgend naar de lege binnenkant.

Vonkel doofde zijn lampje.

Fluisterien luisterde.

Kwartsoogje zag voorlopig geen enkel verband.

Borstelien vond zelfs geen vergeten hoek.

En voor het eerst sinds de oprichting had Moppernoot nergens bezwaar tegen.

Kosbert pakte het gele kaartje en legde het voorzichtig in het kistje.

Toen sloot hij het deksel.

‘Is dat alles?’ vroeg Plof.

Kosbert knikte.

Pluisbert keek naar zijn notulen. Onder het schaap schreef hij:

Besluit: we laten ruimte voor wat nog moet komen.

Iedereen stemde voor.

Moppernoot ook, al beweerde hij later dat hij zijn hand alleen had opgestoken om een vraag te stellen.

Om elf minuten over elf werd de vergadering gesloten.

Er was geen onderwerp behandeld.

Er was geen probleem opgelost.

En toch liep iedereen naar buiten met het gevoel dat er iets was begonnen.

Kosbert bleef als laatste achter.

Hij keek naar het kistje op tafel.

Van binnen klonk één zacht tikje.

Kosbert glimlachte.

Daarna haalde hij zijn schouders op en deed het licht uit.

Sursirai — soms begint iets pas wanneer je niet vooraf bepaalt wat het moet worden.