Ik heb een Rolls-Royce Ghost.

Niet officieel natuurlijk.

Officieel heb ik een Suzuki SX4 1.6 4WD.

Maar dat is administratie.

Mijn Ghost is groen. Niet zomaar groen, maar zo’n kleur waarvan Rolls-Royce waarschijnlijk zegt dat hij geïnspireerd is op een Schotse heuvel waar alleen bij volle maan een bepaald soort mos groeit.

Ik zeg gewoon groen.

Zwart erbij. Geen chroomcircus. Geen gouden toestanden. Gewoon een auto die niet hoeft te vertellen wat hij kost.

Dat weten we namelijk.

Bijna een miljoen.

Detail.

Het belangrijkste is dat ik inmiddels precies weet hoe mijn Ghost rijdt.

Stil.

Niet elektrisch stil. Rolls-Royce-stil. Alsof de buitenwereld eerst toestemming moet vragen voordat geluid naar binnen mag.

Je geeft een beetje gas en er gebeurt ogenschijnlijk niets.

Alleen staat Sneek ineens achter je.

Dat lijkt me heerlijk.

Ik zou er ook volkomen verkeerde dingen mee doen.

Andere mensen rijden met zo’n auto naar Monaco.

Ik zou via Allingawier rijden.

Niet omdat dat sneller is.

Integendeel.

Maar als je bijna een miljoen euro aan auto bij je hebt, lijkt het me zonde om de kortste route te nemen.

Ik zou hem ook gewoon bij de Jumbo parkeren.

Niet vooraan.

Dat vind ik opschepperig.

Gewoon ergens tussen een Kia Picanto en een Volkswagen Polo.

Boodschappen erin.

Karretje terugbrengen.

En dan waarschijnlijk nog even omkijken.

Niet omdat hij van mij is.

Maar omdat het toch een verrekte mooie auto is.

Thuis zouden ze er vermoedelijk snel aan wennen.

“Waar is heit?”

“Even een stukje rijden.”

“Waarheen?”

“Weet ie zelf nog niet.”

Dat is namelijk het mooie aan mijn Ghost.

Hij heeft geen bestemming nodig.

Alleen een weg die ergens afslaat.

En voorlopig kost hij me ook bijna niets.

Geen wegenbelasting. Geen verzekering. Geen onderhoud. Geen benzine.

Alleen af en toe wat tijd om erover te dromen.

En wanneer ik daarmee klaar ben, stap ik in mijn SX4.

Start de motor.

Kijk nog één keer naar de plek waar in mijn hoofd die enorme groene motorkap lag.

En denk:

Ach. Vierwielaandrijving heb ik alvast.

De rest komt misschien ooit.

En zo niet, dan heb ik er toch al behoorlijk wat kilometers mee gereden.