Wat mensen denken te weten over rood haar

RED begon niet met een kleur voor de camera, maar met het fenomeen rood haar.

Een klein deel van de mensen wordt ermee geboren. Toch lijkt bijna iedereen er onmiddellijk iets van te vinden. Roodharigen zouden driftig zijn. Eigenwijs. Vurig. Anders. Ze krijgen bijnamen, grappen en opmerkingen die vaak al beginnen voordat iemand hen werkelijk kent.

Hoe kan één zichtbaar kenmerk zoveel verwachtingen oproepen over wie iemand is?

Dat werd de vraag achter de serie.

Voor mijn camera verschenen mensen die iets met elkaar delen en tegelijk onmogelijk tot één type zijn terug te brengen. De kleur van hun haar verbindt de portretten. Hun gezichten, blikken en verhalen maken iedere snelle conclusie weer onhoudbaar.

Bij één portret kun je nog denken dat je een karakter herkent. Bij tientallen portretten begint die zekerheid te wankelen. Bij 363 beelden blijft vooral de verscheidenheid over.

Daarom ontleent RED zijn kracht aan de omvang. Ieder nieuw portret voegt geen bewijs toe voor een vooroordeel, maar juist een uitzondering op alles wat we dachten te weten.

De serie gaat over rood haar.

Maar vooral over onze neiging om aan een uiterlijk kenmerk meteen een heel verhaal vast te maken.

De portretten geven dat verhaal terug aan de mensen zelf.