“Sommige torens worden gebouwd. Andere hoeven alleen nog gevonden te worden. En één toren wordt niet gebouwd of gevonden. Die wordt onthouden.”
Wie Sai binnengaat, vindt er niets wat van Sai zelf is.
Er ligt licht van Verlichting dat niemand kwam ophalen. Er klinkt een zin die ooit door Oren is gehoord en daarna nergens meer landde. Er staat een verdwaalde gedachte uit Dwalen naast iets wat Gisteren niet meer nodig had. Zelfs Stilte heeft er een plek.
Sai voegt niets toe.
Hij verzamelt wat anders verloren zou gaan.
Niets hoeft belangrijk genoeg te zijn om hier terecht te komen.
Een foto.
Een zin.
Een ontmoeting.
Een stomme grap.
Een gedachte onderweg.
Iets wat iemand lang geleden zei.
Iets wat gisteren nog nergens op sloeg.
Sai weet niet vooraf wat ertoe doet.
Hij verzamelt.
De betekenis mag later komen.
De elf torens waren er.
Sai was er ook.
We hadden hem alleen nog niet onthouden.