Vanmorgen stuurde ik een berichtje.
Vanavond was er een bijeenkomst waar ik graag bij had willen zijn. Ik schreef dat er vanmiddag een kies getrokken zou worden en dat ik hoopte er toch bij te kunnen zijn. En anders zou ik verstek moeten laten gaan.
Je stuurt zo’n bericht met de stille hoop dat het allemaal meevalt.
Dat deed het niet.
De kies wilde niet meewerken. De verdoving ook niet. Een stukje wortel bleef achter en uiteindelijk eindigde de middag bij de kaakchirurg. Met een scan, een boor, hechtingen en een recept voor ibuprofen.
Soms besluit de dag iets anders dan jij.
Ik moest denken aan hoe moeilijk het eigenlijk is om af te zeggen. Alsof je je moet verantwoorden omdat je lichaam even zegt: vandaag niet.
Terwijl het leven juist ook bestaat uit de dingen die niet doorgaan.
De wandeling die wordt uitgesteld.
De afspraak die verschuift.
De bijeenkomst waar je niet bent.
En toch draait de wereld door.
Suzanna stuurde terug:
“Ach jee. Sterkte.”
Meer was er eigenlijk niet nodig.
Soms zit troost niet in grote woorden, maar in twee eenvoudige zinnen. Iemand die begrijpt dat je liever was gekomen, maar dat het vandaag gewoon niet ging.
Vanavond blijft mijn stoel leeg.
En dat is helemaal goed.