Ooit hadden we Hyves.
Je had vrienden, krabbels en een profiel dat je zo bont kon maken als je zelf wilde. Het zag er soms niet uit, maar het was wel van jou. Je ging even kijken wat bekenden deden, liet ergens een berichtje achter en verdween daarna weer naar buiten.
Het was niet perfect. Misschien herinneren we het ons ook mooier dan het was. Maar er zat iets menselijks in. Het voelde nog een beetje als een buurt waar iedereen zijn eigen voordeur had.
Daarna kwamen de grote sociale platforms.
In het begin leken ze vooral handiger. Iedereen zat op dezelfde plek, alles werkte sneller en de wereld kwam dichterbij. We kregen likes, volgers en een oneindige stroom berichten. Langzaam veranderde die stroom van iets waar wij zelf doorheen liepen in iets wat voor ons werd samengesteld.
Niet om ons rustig bij elkaar te brengen, maar om ons zo lang mogelijk vast te houden.
Wat aandacht kreeg, werd belangrijk. Wat boos maakte, kreeg aandacht. Wat langzaam was, verdween naar beneden. We gingen zenden in plaats van praten en vergelijken in plaats van kijken. Zelfs vriendschap werd iets wat gemeten kon worden.
En toen kwam Hyves terug
Op 22 september 2026 opende Hyves opnieuw de deuren. Mediahuis koos daarbij opvallend genoeg voor mensen vóór de feed: vrienden en communities als basis, een chronologische tijdlijn en geen eindeloze scroll. Krabbels en de dansende banaan kwamen mee, maar de behoefte eronder is minder nostalgisch dan ze lijkt. Mensen zoeken rust, overzicht en echt contact.
Dat maakt Hyves niet tot Sursirai en Sursirai niet tot een kopie van Hyves. Hyves is een sociaal netwerk. Sursirai is een kleiner, eigenzinniger landschap waarin een gesprek ook mag wachten en stilte deel van de plek kan zijn. Maar ergens beginnen ze bij dezelfde vraag: kan internet weer wat menselijker worden?
Lees de officiële aankondiging van Mediahuis →
Sursirai komt voort uit de vraag of dat ook anders kan.
Niet als het volgende grote sociale medium. Niet als vervanger van alles wat er al is. Sursirai is een poging om opnieuw sociaal te worden.
Een plek zonder haast en zonder angst dat je iets mist. Geen eindeloze stroom die bepaalt wat jij nu moet zien. Geen wedstrijd om bereik, hartjes of volgers. Je hoeft er niet voortdurend aanwezig te zijn om mee te blijven tellen.
Zie het als een dorp.
In het koffiehuis kun je mensen ontmoeten. Je hoort iets, vertelt iets en schuift misschien aan bij een andere tafel. Voor een gesprek dat wat langer mag duren, loop je samen naar een bankje in het park.
Daar hoeft niemand meteen te reageren.
Een gedachte mag eerst even landen.
Technologie en AI kunnen helpen om de plek rustig, overzichtelijk en veilig te houden. Ze kunnen verbanden zien, gesprekken ordenen en je helpen iets terug te vinden. Maar ze bepalen niet wat waardevol is. Betekenis ontstaat tussen mensen.
Sursirai is nog in ontwikkeling. Niet alles staat vast en dat hoeft ook niet. Een dorp ontstaat niet door eerst alle straten te tekenen. Het ontstaat wanneer de eerste mensen komen, blijven hangen en samen ontdekken wat voor plek het kan worden.
Hyves gaf ons ooit een eigen voordeur op internet.
Sursirai wil kijken of we daarachter opnieuw een dorp kunnen bouwen.
Begin op It Plein →
Volg een rustig Paad →
Kijk binnen bij een Leaf →