Sinds kort houdt mijn website niet alleen bij hoeveel mensen er komen.
Hij houdt ook bij of ze verdwalen.
Dat leek me nuttiger.
Want iemand die op een website komt, één pagina bekijkt en weer vertrekt, heeft technisch gezien een bezoek gebracht. Maar iemand die van Voorouder naar Overlevers gaat, vervolgens bij Gabriëlle terechtkomt, via Evelien weer teruggaat naar Voorouder, opnieuw een paar Overlevers tegenkomt, Saskia bezoekt, Jan vindt, Ralph ontdekt en uiteindelijk bij Helena belandt…
Die is ergens mee bezig.
Geen idee waarmee.
Maar ik vind het mooi.
De afgelopen periode verdwaalden 65 bezoekers op mijn website. Gemiddeld 2,9 stappen diep.
Eén bezoeker presteerde iets bijzonders.
32 stappen.
Tweeëndertig.
Ik stel me dan iemand voor die op een zondagavond even op mijn website terechtkomt. Kop koffie erbij. Eén verhaal lezen.
Nog eentje dan.
Hé, wie is Gabriëlle?
Klik.
Overlevers?
Klik.
Voorouder?
Daar was ik toch al?
Klik.
En voor je het weet ben je een half uur verder en heb je geen flauw idee meer waarvoor je eigenlijk kwam.
Welkom in mijn hoofd.
Het aardige is dat mijn website inmiddels precies doet wat ik zelf ook graag doe. Niet zo efficiënt mogelijk van A naar B. Gewoon ergens afslaan omdat daar iets lijkt te zijn.
Soms kom je dan nergens.
Soms bij Sursirai.
Soms bij een foto.
Soms bij iemand die je niet kent.
En soms kom je gewoon weer terug waar je begon.
De statistieken noemen dat waarschijnlijk user behaviour.
Ik noem het dwalen.
En onder de vijf diepste dwaalroutes staat sinds kort één geruststellende mededeling:
Wij hebben niet ingegrepen.
Dat lijkt me voorlopig ook het beste.
Want misschien hoeven websites helemaal niet altijd te weten waar ze je naartoe willen sturen.
Misschien moet er af en toe gewoon een deur openstaan.
En dan zien we wel.
Verdwalen mag.