Vandaag moest ik ineens denken aan Yesterday van The Beatles.
Niet vanwege de melodie. Niet eens vanwege het refrein. Het was één zin die bleef hangen:
I’m not half the man I used to be.
Misschien kwam het door de loonwaardemeting die ik onlangs kreeg. Zo’n rapport is bedoeld om iets praktisch vast te stellen: wat iemand in een bepaalde functie kan bijdragen. Dat is logisch. Daar is niets mis mee.
Toch gebeurt er iets anders wanneer je zo’n rapport leest.
Onwillekeurig vergelijk je jezelf met vroeger.
Met de man die zonder nadenken honderd dingen tegelijk deed. Die nooit hoefde na te denken over energie. Die geen herseninfarct had gehad.
Dan kan zo’n Beatles-regel ineens hard binnenkomen.
Het bijzondere van muziek is dat een lied soms precies benoemt wat je voelt, zonder dat het over jouw situatie geschreven is. Yesterday gaat eigenlijk over een verloren liefde. Toch herkennen miljoenen mensen er hun eigen verhaal in. Verlies heeft immers veel gezichten.
Maar terwijl ik daarover nadacht, kwam vanzelf een ander Beatles-nummer in me op.
Hey Jude.
Daarin zit misschien wel de mooiste gedachte die Paul McCartney ooit opschreef: neem een verdrietig lied en probeer er iets beters van te maken.
Niet: vergeet wat er gebeurd is.
Niet: doe alsof alles weer hetzelfde wordt.
Maar: neem het verdriet mee en maak er iets van.
Misschien is dat wel het verschil tussen terugkijken en verder leven.
Yesterday kijkt achterom. Het ziet wat verdwenen is.
Hey Jude kijkt vooruit. Niet omdat het verleden er niet meer toe doet, maar omdat het verleden niet het laatste hoofdstuk hoeft te zijn.
Sinds mijn infarct ben ik niet meer dezelfde man als daarvoor.
Dat is een feit.
Maar dat is niet het hele verhaal.
Ik fotografeer weer. Ik schrijf. Ik bouw software. Ik werk in de logistiek. Ik probeer processen overzichtelijker te maken. Ik werk aan Kashikiku, aan Sursirai en aan mijn boek. Niet ondanks mijn verleden, maar mét mijn verleden.
Misschien is dat wel de les die de twee nummers samen vertellen.
Soms begint het leven met Yesterday.
Maar het hoeft daar niet te eindigen.
En heel soms fluistert Hey Jude precies op het juiste moment dat je verder mag.
Niet als de man die je was.
Maar als de mens die je bent geworden.