Soms kom je iemand tegen die precies op het juiste moment iets zegt.
De afgelopen weken was ik vooral bezig met een simpele vraag: wat wil ik eigenlijk met mijn website? Natuurlijk laat ik er foto’s zien. Er staan verhalen op. Kashikiku heeft er een plek gekregen. Er duiken af en toe een eend, een dashboard of een camper op. En toch voelt het voor mij niet als een verzameling losse onderwerpen.
Ik zocht naar de rode draad.
Toen kwam John Hegarty voorbij. Een van de grootste namen uit de reclamewereld. Zijn bekendste uitspraak is eenvoudig:
When the world zigs, zag.
Die bleef hangen.
Niet omdat je per se anders moet zijn. Anders zijn om het anders zijn is zelden interessant. Maar omdat je soms een stap opzij moet doen om iets te zien wat vanaf de gebaande weg onzichtbaar blijft.
Dat herken ik.
Als fotograaf loop ik regelmatig een paar meter verder dan de rest. Niet om moeilijk te doen, maar omdat het licht daar net anders valt. Omdat iemand daar even niet poseert. Omdat het echte beeld zich vaak niet midden in de drukte bevindt.
Hetzelfde gebeurt in de logistiek. Iedereen kijkt naar de planning van vandaag. Ik vraag me af hoe de planning er volgende week uitziet. Niet omdat ik slimmer ben, maar omdat ik graag vooruitkijk.
En eigenlijk geldt dat ook voor Kashikiku. Computers zijn geweldig in het volgen van een rechte lijn. Mensen zijn juist goed in het maken van onverwachte verbindingen. Juist daar ontstaat creativiteit.
Misschien is dat wel waarom mijn website niet voelt als een portfolio. Het is eerder een landschap. Je kunt beginnen bij een portret en eindigen bij een verhaal over een eend. Of via een artikel over logistiek terechtkomen bij een boek over langzaam kijken.
Voor mij klopt dat.
Nieuwsgierigheid hoeft niet te leiden tot verdwalen. Ze kan ook leiden tot ontdekken. Soms zie je pas hoe de puzzel in elkaar zit als je niet meer probeert alles in een rechte lijn te leggen.
Misschien is dat wel mijn manier van kijken.
Niet links. Niet rechts.
Af en toe gewoon even… zig zag.