Op 2 augustus 2008 wordt de broer van Ralph neergestoken, na een ruzie in de stad. Hij loopt daarbij een dwarslaesie op. “Mijn broer was 100 procent bij kennis, maar kon niet meer zelfstandig ademen, niet praten, niet meer bewegen. Hij kon alleen nog met zijn ogen knipperen. Na twee weken was er geen enkel teken van herstel en koos hij er voor om de behandeling te stoppen.”
De ruzie is ontstaan door een misverstand. De broer van Ralph groette een voorbijganger met ‘middje’, wat in het Fries ‘goedemiddag’ betekent. De dader denkt echter dat hij wordt uitgemaakt voor ‘mietje’ en in de ruzie die volgt krijgt Ralph zijn broer een messteek die hem uiteindelijk het leven kost.
Er volgt een periode van groot verdriet en spanning. Twee maanden later, op 28 oktober 2008, overlijdt de vader van Ralph aan een hersenbloeding. Ralph denkt dat de hele nasleep van het overlijden van zijn broer daar zeker aan heeft bijgedragen.
Om de pijn te verzachten blowt Ralph veel. “Ik blowde al, maar na het overlijden van mijn broer en mijn vader werd het wel meer en soms veel. Dat drukte alles wat naar de achtergrond. Dan kwam het verdriet niet meer binnen, zeg maar.” Afleiding vindt Ralph ook in zijn favoriete hobby; skateboarden. Hij skateboard al vanaf zijn 12e en hangt veel rond op straat.
Ondanks alles rondt Ralph zijn MBO opleiding af. Hij wil in de toekomst graag jongerenwerk doen en start met de HBO-opleiding tot sociaal pedagogisch hulpverlener. “Ik merkte dat ik nog lang niet goed in mijn vel zat. Na een jaar ‘rondkutten’ wou het nog steeds niet. Ik ben toen veranderd van opleiding en Multimedia Design gaan doen. Het was inmiddels een jaar later. Ook op deze opleiding haalde ik het eerste jaar niet, omdat het nog steeds niet goed met mij ging. Ik was vaak alleen met mijn moeder en er was best veel frictie door alles wat er gebeurd was.”
En dan overlijdt de moeder van Ralph. Net als zijn vader aan een hersenbloeding. “Ja het klinkt raar, maar door alles wat er gebeurd is vond ik het eerder mooi voor haar dan dat ik het heel erg vond. Ze had eindelijk rust. Natuurlijk wilde ik haar niet kwijt. Maar zij was haar zoon én haar man kwijt en het verdriet vrat haar op.”
Ralph kan geen beroep meer doen op een coulanceregeling van de opleiding. Zijn ‘krediet’ heeft hij verbruikt bij het overlijden van zijn broer en zijn vader. Ralph moet van school en staat met lege handen. Het huis van zijn moeder wordt overgenomen door zijn andere broer en Ralph krijgt zijn deel van de erfenis. Hij gaat in Den Haag wonen, waar zijn vriendin ook een kamer heeft. “Ik denk dat ik vooral geen zin had om te werken. Ik wou gewoon rust aan mijn hoofd, misschien wat lol meemaken. Ik had de afgelopen jaren zo substantieel weinig leuke dingen meegemaakt dat ik zoiets had van: ‘nu ga ik eerst eens genieten’.” Ralph gaat vrijwilligerswerk doen bij een skatepark om voor zijn gevoel iets nuttigs te doen en om van betekenis te kunnen zijn voor jongeren.
In juli 2015, als hij bijna een jaar in Den Haag woont, krijgt zijn vriendin last van haar rug. De pijn wordt zo erg dat ze niet meer kan slapen. Een bezoek aan de huisarts biedt geen opheldering. “De vitaminewaarden waren niet goed. Maar het nemen van extra vitamines hielp niet echt.” In overleg met de ouders van zijn vriendin gaat ze in haar oude woonplaats naar de huisarts. Deze stuurt haar direct door naar het ziekenhuis in Leeuwarden. Ze heeft beenmergkanker die uitgezaaid is vanuit de hersenen naar de rug. Ze worden doorverwezen naar Groningen. “De rugklachten begonnen eind juli en in september is ze overleden.” Ralph zijn grote liefde, waarmee hij samen zijn ellende heeft verwerkt, is er niet meer. Weer een mokerslag die hij moet verwerken.
Voor zijn gevoel heeft Ralph niets meer wat hem bindt aan Den Haag en binnen twee weken vertrekt hij naar een kamer in Groningen. “Ik voelde me zo beroerd als de tering, zeg maar. Maar goed, ik ben aan het werk gegaan in een callcenter. Dat hield ik niet vol. In overleg ben ik toen halve dagen gaan werken. Maar ook dat lukte niet. Ik trok het niet, het vrat me gewoon op.” Ralph vraagt bijstand aan om zo een tijdje aan zijn herstel te kunnen werken. “Ik heb gewoon tijd nodig, een half jaar of zo, om alles een plek te kunnen geven. Ik volg nu therapie om alles te kunnen verwerken.”
Wat Ralph het meest dwarszit is dat hij nergens terecht kan. Alle instanties werken onafhankelijk van elkaar. En de bijstandsmedewerkers hebben geen begrip voor de situatie waar hij noodgedwongen in terecht is gekomen.
Zijn uitlaatklep vindt hij in skateboarden en in muziek. “Ik heb veel steun aan mijn vrienden in die wereld. Als ik ga skaten kan ik alles even vergeten. Thuis ligt het allemaal op mij te wachten.” Ralph schrijft zijn eigen rapteksten waar hij zijn ervaringen en zijn creativiteit in kwijt kan. “Mijn vader was ook creatief, hij schilderde en tekende veel.”
“Mijn houvast is mijn skatersmentaliteit. Skaters gaan door; vallen en weer opstaan. Zolang het lichaam nog werkt moet je het gebruiken. Als ik in bed blijf liggen gaat het niks worden. Ik heb best wel verkeerde keuzes gemaakt in het verleden. Maar nu wil ik eerst bezig om op een goed niveau te komen. Om drie keer zo hard terug te komen.”