Soms komt er een lied voorbij dat precies vertelt wat je zelf al jaren voelt, maar nooit helemaal onder woorden hebt kunnen brengen.
Dicht Bij Het Vuur van Racoon is zo’n lied.
Over vaders en moeders, broers en zussen. Over de mensen die je leven kleur geven. Over de tijd die maar doortikt, ook wanneer je zou willen dat hij heel even bleef stilstaan.
En over liefde. Vooral over liefde.
Volgend jaar gaan we naar Racoon. Met elkaar. Een avond muziek, gezelligheid en samenzijn. En ergens hoop ik dat ze juist dit nummer spelen.
Niet omdat het zo’n mooi lied is, al is het dat zeker. Maar omdat ik dan even om me heen kan kijken en kan beseffen dat alles waarover gezongen wordt, gewoon naast me staat.
We zijn zo vaak bezig met morgen. Met wat nog moet, wat nog kan, wat we ooit hopen te bereiken. We maken plannen, koesteren dromen en proberen soms zelfs de tijd naar onze hand te zetten.
Maar de mooiste momenten laten zich niet plannen.
Die gebeuren gewoon.
Aan een tafel, tijdens een wandeling, bij een goed glas wijn of ergens tussen duizenden mensen die naar dezelfde muziek luisteren.
En soms besef je pas achteraf hoe bijzonder zo’n gewoon moment eigenlijk was.
Misschien is dat wel de kunst van het leven. Niet proberen zoveel mogelijk dagen aan je leven toe te voegen, maar zoveel mogelijk leven aan je dagen.
En als Vader Tijd ooit aanklopt om te vertellen dat het mooi geweest is, hoop ik dat ik hem kan aankijken en zeggen dat hij gelijk heeft.
Dat het mooi is geweest.
Omdat ik heb liefgehad. Omdat ik liefde heb ontvangen. Omdat ik heb gelachen, gehuild, gedroomd en geleefd.
En omdat ik, ondanks alles wat er onderweg misging, heb mogen ontdekken wat werkelijk belangrijk is.
Niet wat je bezit.
Maar wie je bij je hebt.
Dicht bij het vuur.
En als ze dat volgend jaar zingen, hoop ik dat de tijd heel even vergeet door te tikken.
Al is het maar voor één lied.
